Sot, më 27 tetor, u hapën qendrat e votimit në Izrael për zgjedhjet që mund të sjellin përfundimin e sundimit dhjetëvjeçar të Benjamin Netanyahut, por që nuk garantojnë domosdoshmërisht ndryshim të qeverisë. Votuesit shkojnë në kutitë e votimit pas tre vitesh të mbushura me luftë, operacione ushtarake të njëpasnjëshme dhe një krizë të thellë të brendshme, e nisur nga sulmi i Hamasit më 7 tetor 2023.
Sondazhet e fundit i japin epërsinë ish-shefit të shtabit të Forcave të Mbrojtjes Izraelite, Gandhi Eisenkot. Megjithatë, kjo epërsi nuk nënkupton automatikisht se ai do të arrijë të formojë një qeveri. Netanyahu, përkundër rënies së tij të ndjeshme në sondazhe, ruan një bazë të fortë elektorale dhe, më e rëndësishmja, rrjetin e aleancave politike që mund t’i lejojnë të synojë rikthimin në pushtet edhe në rast se Likud nuk del i pari.
Netanyahu kërkon një mandat të ri, ndërsa kundërshtari i tij përballë është një figurë me përvojë të theksuar në sistemin e sigurisë kombëtare izraelite. Eisenkot ka arritur të mobilizojë një pjesë të konsiderueshme të votuesve që kërkojnë ndryshim lidershipi, por pa synuar një rishikim rrënjësor të politikës së sigurisë së vendit. Ngjitja e tij nuk pasqyron, sipas tekstit, një zhvendosje të përgjithshme drejt së majtës në shoqërinë izraelite; ajo më tepër reflekton kërkesën për një model tjetër drejtimi brenda të njëjtës elitë ushtarake dhe politike që ka formësuar politikën për dekada.
Kjo dinamikë shpjegon pse sondazhet tregojnë një përballje të ngushtë dhe mundësi për fitues, por pa një rezultat të qartë qeverisës: asnjë nga kampet kryesore nuk duket të sigurojë 61 mandate në Knesset me 120 vende. Partia e Eisenkotit mund të dalë e para, ndërsa Likud mund të ruajë një bazë veçanërisht rezistente, por sipas shumicës së matjeve, asnjëra palë nuk ka shumicën absolute të nevojshme. Për pasojë, Izraeli përballet me rrezikun e bllokimit politik, këtë herë në një kontekst me interes të shtuar rajonal dhe ndërkombëtar.
