Kryeministri Edi Rama, në mbledhjen me grupin parlamentar dhe kabinetin qeveritar, prezantoi reflektimet pas protestave të qershorit dhe drejtimet e mandatit të katërt. Theksi ishte te besimi, empatia dhe ndryshimi i mënyrës së qeverisjes: sipas tij qytetarët që protestuan nuk mohojnë transformimin e vendit, por kërkojnë standarde më të larta dhe llogaridhënie, duke kaluar nga “epoka e mungesave” në “epokën e pritshmërive”. Rama tha se statistikat dhe investimet nuk mjaftojnë për të fituar besimin; duhet përmirësuar përvoja konkrete e qytetarëve me shtetin dhe cilësia e shërbimeve publike.
Ai vuri si shembuj një të moshuar që pret orë të tëra në poliklinikë dhe një fermer (Arbër) që priti tre vjet për një përgjigje administrative, për të ilustruar se përjetimi individual ka ndikim më të madh se të dhënat. Rama argumentoi se mungesa e empatisë dhe arroganca institucionale krijojnë hendek mes fakteve të qeverisë dhe përjetimit të qytetarëve, dhe se pritshmëritë rriten më shpejt se rezultatet (referencë për Tocqueville).
Protesta për Zvërnecin dhe simbolika e “flamingove” u përshkruan si pasqyrë e këtij hendeku. Rama pranoi se në protesta pati dezinformim, profile false në rrjetet sociale dhe ndërhyrje të huaja që e amplifikuan lëvizjen, por nuk i cilësoi këto si shkak kryesor të pakënaqësisë. Ai dalloi “flamingot” si qytetarë që kërkojnë llogari dhe përmirësim, ndërsa “sorrat” dhe “korbat” si aktorë politikë dhe ekstremistë që përfitojnë nga konflikti. Përmendi gjithashtu episode të ndarjes fetare dhe akte si heqja e flamurit të ambasadës së Izraelit si pasojë e manipulimeve.
Rama prezantoi dokumentin strategjik “Besa” si metodën e re të qeverisjes për mandatin e katërt dhe aneksin “Rilindja 2.0” për mënyrën e angazhimit të Partisë Socialiste. Qëllimi i deklaruar është anëtarësimi i Shqipërisë në Bashkimin Europian deri në 2030, ndërsa zhvillimi duhet të jetë i besueshëm dhe i ndjerë nga qytetarët, pra jo vetëm i reflektuar në statistika. Në përfundim ai theksoi se sfida kryesore e mandatit të katërt është transformimi i marrëdhënies mes shtetit dhe qytetarit, duke vendosur besimin dhe empatinë në qendër të qeverisjes.
