Pas 40 vitesh ndryshimesh filozofie, Milani ka kaluar nga loja spektakolare e Sacchit te një qasje rezultatiste nën drejtimin e Allegrit. Në kohën e Berlusconit skuadra synonte njëkohësisht lojën dhe rezultatet, çka solli shumë trofe; sot, filozofia e rezultateve minimale po e çon Milanin përsëri në Ligën e Kampioneve, megjithëse pas një sezoni të vlerësuar si shumë negativ. Reagimet e tifozëve dhe kritikët mbeten të ndara; dëgjohen fërshëllima në San Siro pas barazimit 0-0 me Juventusin.
Diferencën e dikurshme e bënin “kampionët” që kishte skuadra e Sacchit; aktualisht një përbërje e tillë mungon. Nën Allegrin, Milani ka arritur rezultate, por ka ndjekur një rrugë që i ka sjellë sukses pa spektakël dhe me shumë pak gola. Të dhënat e golave janë shqetësuese: Milani është skuadra më “e kursyer” në shënim në dhjetë vitet e fundit, me vetëm 48 gola të realizuar në kampionat, krahasuar me Interin 80 dhe Comon 59. Në këtë shekull, vetëm Milani i sezonit 2015/16 ka regjistruar një numër më të ulët (49 gola), një diferencë e vetme prej goli nga shifra aktuale me ende 360 minuta nga fundi i kampionatit.
Kritikat shpesh drejtohen te individë si Leao e Pulisic, por problemi përshkruhet edhe në terma të statistikave kolektive: përqindja e rasteve të krijuara, zotërimi i topit, prania efektive në gjysmëfushën kundërshtare, numri i krosimeve dhe goditjet nga këndi janë tregues që nxjerrin në pah një sjellje spekulative. Kjo qasje rezultatiste është bërë një lloj “fjalë e shenjtë” në dhomën e zhveshjes së skuadrës kuqezi, dhe pasojat janë golat e rrallë.
Përmbledhur, Milani i sotëm, me trashëgiminë dhe mitin e “holandezëve” në mendje, po lëkundet midis arritjeve rezultative dhe mungesës së lojës sulmuese dhe spektaklit, duke ngjallur debate mes tifozëve dhe kritikëve rreth së ardhmes së stilit të skuadrës.
