Më 8 janar, në një qytet të Iranit, Dr. Ahmadi dhe ekipi i tij mjekësor filluan të ndihmojnë protestuesit të plagosur, përballë frikës se regjistrimi si pacientë mund të çonte në arrestime. Gjatë protestave javore, policia përdorte dhunë të ashpër, duke shkaktuar plagë të ndryshme, por shumë të rinj shmangnin spitalet për t’u frikësuar nga pasojat.
Ahmadi, i cili ka mbetur anonim nga frika e hakmarrjes, krijoi një rrjet prej mbi 80 profesionistësh mjekësorë për të ndarë të dhëna mbi dhunën e ushtruar ndaj popullatës. Rezultatet e tyre sugjerojnë se shifrat e viktimave janë shumë më të larta se ato zyrtare. Qeveria ka pranuar më shumë se 3,000 të vdekur, ndërsa organizata HRANA raporton mbi 6,000, dhe vlerësime të tjera flasin për rreth 30,000 të vdekur.
Dëshmitë nga morgjet dhe varrezat tregojnë për përpjekje të koordinuara për të fshehur shifrat reale të viktimave, me trupa që transportohen në mënyra të pamira dhe varrosen në nxitim. Stafi mjekësor përballet me një fluks të madh kufomash që mbingarkon kapacitetin e tyre, ndërsa autoritetet përpiqen që të minimizojnë pasojat e dhunës.
Dëshmitarët përshkruajnë skena të frikshme në varreza të mëdha, ku trupa të paidentifikuar grumbullohen në mënyrë të organizuar, duke përmendur transportin e trupave me kamionçina të zakonshme për fruta. Kaosi dhe kaq dramatike çojnë mjekët dhe punonjësit e varrezave në një situatë të skajshme, me trupa që grumbullohen masivisht dhe pak mundësi për t’u trajtuar siç duhet.
Në një kontekst të tillë, Dr. Ahmadi dhe kolegët e tij kanë dokumentuar brutalitetin e dhunës shtetërore, duke e bërë të qartë se situata është tepër alarmante dhe e papërballueshme për sistemin shëndetësor të vendit.
