Në historinë e futbollit motivimi mund të bëjë dallimin midis fitoreje dhe humbjeje, por rasti i Koresë së Jugut në Kupën e Botës 2002 paraqet një shembull të veçantë. Trajneri holandez Guus Hiddink përdori një “armë” të fshehtë për t’i nxitur lojtarët e tij: premtimin se nëse arrinin deri në gjysmëfinalet e kompeticionit, do të përfitonin lirimin nga detyrimi i shërbimit ushtarak. Në Korenë e Jugut, shërbimi ushtarak është i detyrueshëm dhe zakonisht ndërpret karrierën dhe jetën e sportistëve për rreth dy vjet, një pengesë e madhe për të ardhmen profesionale të lojtarëve.
Kur Hiddink u shpjegoi këtë mundësi ekipit, reagimi ishte intensiv dhe emocional. Lojtarët u mblodhën bashkë, përqafimi kolektiv shoqërohej me lot nga disa prej tyre, teksa pesha e mundësisë së rrallë u ndje fuqishëm. Ky moment nuk mbeti thjesht një diskutim taktike ose motivimi rutinë; ai u kuptua si një betejë për të ardhmen e karrierave të tyre sportive.
Sipas përshkrimit, vetëdija për pasojat e shërbimit ushtarak dhe premia e mundshme e lirimit vepruan si katalizator psikologjik. Ky katalizator i dha ekipit një shtysë shtesë që, sipas tekstit, i shtyri lojtarët të bënin përpjekje të jashtëzakonshme në fushë. Përvoja përshkruhet si një nga faktorët vendimtarë që kontribuuan në performancën e ekipit në një turne që përmendet si legjendar.
Përmbledhur, trajneri Hiddink përdori premtimin për përjashtim nga shërbimi ushtarak si mjet motivues për ekipin e Koresë së Jugut në Botërorin 2002. Në një kontekst ku shërbimi i detyruar ushtarak prek drejtpërdrejt karrierën e sportistëve, kjo premtim shkaktoi një reagim emocional të fuqishëm dhe u shndërrua në një shtytës psikologjik që, siç thuhet, ndihmoi ekipin të arrinte performancë të jashtëzakonshme dhe të shkruajë një faqe të veçantë në historinë e turneut.
