Edhe pasi flakët shuhen, dëmet në natyrë zhvillohen gjatë dhe rikuperimi i pyjeve kërkon dekada. Eksperti i pyjeve në Fakultetin e Shkencave Pyjore në UBT, Ervin Toromani, shpjegon se koha e rifitimtimit varet nga lloji i pyllit dhe qëllimi i përdorimit të tij: për të krijuar një gjendje masivi nevojiten të paktën 25–30 vjet, ndërsa për cikle prodhimi që synojnë përfitime si lëndë drusore, bimë medicinale apo kërpusha, duhen 80–100 vjet.
Sipërfaqja pyjore në vend po zvogëlohet dhe pjesë të rëndësishme të kësaj humbjeje lidhen me aktivitetin njerëzor. Në një hark kohor 30-vjeçar, prerjet ilegale me motosharrë dhe zjarret kanë asgjësuar rreth 25 milionë metër kub lëndë drusore që nuk janë zëvendësuar me pemë të reja. Të dhënat e inventarit tregojnë se vëllimi në këmbë nga 85 milionë metër kub në 1985 ka rënë në 59 milionë metër kub në 2020, shifër që reflekton humbjen e 25 milionë metrave kub lëndë drusore gjatë tri dekadave për shkak të prerjeve ilegale, hapjes së gurorëve apo minierave dhe zjarrvënieve.
Sipas Toromanit, shumica dërrmuese e zjarreve në Shqipëri shkaktohen nga njeriu — si pasojë e pakujdesisë apo zjarrvënieve të qëllimshme — ndërsa zjarret me origjinë natyrore si rrufeja ose shkëndija elektrike përbëjnë më pak se 1% të rasteve. Deri tani mendohet se rreth 3,800 hektarë tokë pyjore dhe bujqësore janë djegur.
Ministria e Mbrojtjes ka përsëritur thirrjen për qytetarët që të mos ndezin zjarre dhe të respektojnë natyrën, por gjatë këtij sezoni veror këto thirrje nuk janë respektuar në të gjitha rastet. Prej disa ditësh zjarret në Parkun Kombëtar të Lurës dhe në Krujë vazhdojnë të jenë aktive, pavarësisht përpjekjeve të zjarrfikësve dhe strukturave të tjera në terren. Eksperti rikujton se pasojat nuk maten vetëm me sipërfaqen e djegur; rikthimi i një ekosistemi pyjor dhe arritja e ciklit të plotë të prodhimit kërkojnë dekada, shpesh 80–100 vjet.
