Nën ujërat e deteve dhe liqeneve shqiptare fshihet një pasuri e madhe arkeologjike që mbetet e pazbuluar dhe e pambrojtur. Studiuesi Auron Tare deklaron se që nga viti 2000 nuk janë zhvilluar më ekspedita nënujore, dhe kërkon ndërgjegjësim për të kuptuar rëndësinë e kësaj fushe. Ai vë në dukje mungesën e kulturës së ruajtjes së trashëgimisë nënujore: “Ne jemi popull shumë detar dhe çdo gjë që gjejmë në det, mund ta marrim. Nuk të thotë gjë njeri, edhe polici po të pa. Nuk e kemi kulturën e rëndësisë që ka kjo trashëgimi nënujore.”
Janë të dhëna për dhjetëra anije të fundosura në brigjet shqiptare, disa mbi 2000-vjeçare, si dhe mjete lundruese të luftës dhe periudhave më vonë. Arkeologu Neritan Ceka shënon se pjesa më e madhe e këtyre gërmimeve lidhet me zonën e ishullit të Korfuzit dhe relacione navigimi mes Korkyrës, Italisë së Jugut, Durrësit, Apolonisë dhe Dalmacisë. Ceka përmend edhe rreziqet natyrore në dalje të porteve, ku era dhe dallgët ngrijnë dukshëm lundrimin.
Studimet kanë prodhuar mijëra orë filmime dhe fotografi, por sipas Tares nuk ekziston ku t’i shfaqin: “Të gjitha materialet që ne kemi, që janë me mijëra orë filmime apo fotografitë, nuk kemi ku i shfaqim.” Në një konferencë në Akademinë e Shkencave, ai kërkoi vijimin e ekspeditave nënujore dhe mbrojtjen ligjore të zonave me zbulime. Si model ai solli praktika si të Kroacisë, ku zonat mbrohen me kuadrate dhe roje bregdetare, dhe përdoren edhe “kafazë hekuri” për mbrojtje dhe mirëmbajtje.
Shqipëria nuk ka ende një muze të dedikuar për arkeologjinë nënujore. Studiuesit propozojnë ide konkrete për prezantim dhe ruajtje të zbulimeve, si ekrane të mëdha që tregojnë live punën nën ujë — shembullin e Bodrumit e përmend Tare ku zbulimet prezantohen së bashku me objektet e gjetura. Ceka paralajmëron se pa ndërtimin e një muzeu dhe laboratori mbrojtës, ekziston rreziku që të mbeten vetëm copa qeramike pa kontekst arkivor.
