Antonio Conte, ndërkohë me pushime pranë familjes në Liguri, thotë se ndjek ende futbollin dhe po përditësohet profesionalisht, por preferon të mos flasë për të ardhmen e tij dhe konfirmon se do të kthehet në stol. Ai vlerëson se kudo ku punon krijon pritshmëri të larta dhe të tregohet vendimtar në marrjen e lojtarëve dhe rezultateve.
Në diskutim rreth Botërorit, Conte vlerëson gjysmëfinalen Angli–Argjentinë si të hapur dhe thekson forcën e të dyja skuadrave. Për Argjentinën lavdëron sinergjinë njerëzore të grupit të Scaloni-t dhe besnikërinë ndaj Messit, ndërsa për Anglinë veçon rolin e Anderson si balancues dhe mënyrën taktike të Tuchel-it me Bellingham-in. Messi, sipas Contes, ka shkuar përtej pritshmërive dhe mbetet vendimtar edhe në moshën 39-vjeçare, duke lexuar lojën dhe vendndodhjen në fushë.
Për Harry Kane, të stërvitur nga Conte te Tottenham, ai është një sulmues i jashtëzakonshëm, “një 9-sh i madh, por edhe pothuajse 10-sh”, me cilësi teknike të larta dhe rol lidershipi brenda lojës. Për Lautaron, të stërvitur te Interi, Conte nënvizon rritjen konstante, personalitetin dhe peshën e pranisë së tij në skuadër; veprimi i tij në golin e tretë ndaj Egjiptit konsiderohet shembull i ndërgjegjësimit taktik dhe disiplinës së vendosur të egos për nevojat e skuadrës.
Në aspektin taktik, Conte përshkruan një futboll të globalizuar me përmirësim të përgjithshëm taktik: sot çdo skuadër prezantohet e organizuar edhe në fazën mbrojtëse. Ai vëren prevalencën e bllokut të ulët dhe shpjegon se për të sulmuar një bllok të tillë nevojiten ndryshime të shpejta të lojës, kërkim i një-kundër-një në anë, goditje nga 20–25 metra dhe inkursione të lojtarëve pa top. Presioni i lartë do të shfaqet, por jo vazhdimisht; efektiviteti i tij kërkon përballje njeri-mbi-njeri. Conte argumenton se skemat e fiksuara kanë humbur kuptimin: tani ekzistojnë një sistem sulmues dhe një defensiv, dhe stërvitja duhet të përgatisë lojtarët të interpretojnë shpejt kalimet mes fazave. Fituesi është ai që sulmon me kurajo dhe mbrohet me inteligjencë.
Si kërcim final, Conte identifikon tre emra që e kanë impresionuar në Botëror: Hassan i Egjiptit, Bouaddi i Marokut dhe Oulai i Bregut të Fildishtë. Për Italinë ai shprehet se është koha e fakteve pas një dështimi historik e se vendi nuk mund të humbasë tre Botërorë radhazi.
