Autori tregon si, pas viteve në prozë si kronikan, u pushtua nga frymëzimi dhe vendosi të shkruajë në vargje. Ai përmend takime të ndryshme, referenca ndaj “Tabirit” dhe “Pallatit të ëndrrave” të Kadaresë, si dhe faktin që së fundmi Kostaqi botoi një libër me titull “Kronika e emigrimit në vargje”, çka e nxisë autorin të mos mbetet vetëm në prozë. Ndërsa përshkruan një gjendje shpirtërore me “delir” dhe dëshirë për këngë, ai vendos se heronjtë e këngës do të jenë ata që flasin përmes shembullit personal.
Më tej autori prezanton një seri vargjesh kushtuar personazheve të skenës politike dhe mediatike, duke renditur emra dhe karakteristika: Mamica, Tabiri, Bela, Ditmari, Damua, Taulant në Diasporë, Ervin Hoxha, personazhe të rinj që “meritojnë vargjet e tyre” si dhe figura të tjera si Lamallari, Sypetriti, Blendi Gonxhë, Tezja, Enea Laraska, Toni, Nuf, Ermal, Sofiani, Ogi, Blendi Klos, Ervin Demo dhe Nikon. Vargjet shfaqin mjaft ironi dhe përshkruajnë situata, humbje apo fitore pozicionesh, sjellje dhe përshtatje në skenën politike e institucionale. Autori nënvizon edhe rolin e “Kronikës” në promovimin e ardhësve, duke thënë se revista i jep mundësi për t’u bërë të njohur.
Në përshkrimin përmendet një skenë ku Genc Gjonçaj hyn në sallën plenare të personazheve, shoqëruar nga dy qatipë që i sjellin një makinë. Më tej, lajmesit e “Kronikës” në grupin parlamentar të PS raportojnë se Dilua dhe Termena, në “gjaknxehësi” dhe “në rrembim e sipër”, kanë vendosur që nëse “Kronika” vazhdon me të njëjtat qesendisje duhet një ndërhyrje urgjente. Përmendet edhe formulimi “U bëfte def mandati i deputesë dhe hallall dy tre vjet burg” si pasojë e situatës.
Teksti mbyllet me imazhin se “Kronika” solli jehonë dhe i bëri figura si Tezja dhe Mamica të ndjehen të rikthyer e të njohur, ndërsa autori shpreh kënaqësinë personale për ushtrimin e tij poetik.
