Fitorja 2-1 e Shqipërisë ndaj San Marinos u përshkrua si një fitore që më shumë ngjante me një makth me “happy end” të sforcuar. Ndeshja u vendos nga një penallti e shënuar në minutën e 91 nga Asllani, një moment që prishi përpjekjet e sanmarinezëve për të marrë barazimin dhe që vuri në dukje vështirësitë e miqëve kuqezinj përballë ekipit më të dobët të renditur nga FIFA. Suksesi, megjithatë, erdhi pas një nate të tensionuar dhe la pas një kamp kuqezi të stresuar, pasi ishte e nevojshme të pritej goli i fundit për të konfirmuar triumfin.
Ndërsa në fushë dhe në stol dominonte tensioni, në tribunat e “Arenës Kombëtare” u pa një tjetër skenë: tifozë sanmarinezë që reaguan me auto-ironi ndaj disfates së afërt. Një grup tifozësh të kombëtares mikpritëse pozoi i qeshur sapo u rrëzua shpresa e barazimit në minutat shtesë. Ata shpalosën një flamur me mbishkrimin e madh “MAI 1 GIOIA” (Kurrë një gëzim), një parullë që, sipas përshkrimit, përmbledh një kontrast të mbrëmjes: ndërsa vendasit shfaqën vuajtje edhe pas fitoreje, tifozët sanmarinezë e kthyen humbjen e përsëritur sportiv në humor.
Përshkrimi i ngjarjeve vuri theksin te paradoksi i mbrëmjes: nga një anë, stresi dhe dëshira për të mposhtur një kundërshtar të fortë ishin të dukshme në kampin kuqezi; nga ana tjetër, tifozët e San Marinos treguan një qasje të përmbajtur dhe ironike ndaj realitetit sportiv të tyre. Fotografia e tyre të qeshur dhe flamuri me parullën kritike shërbyen si një reflektim i një kulture tifozërie që di të shndërrojë dështimin e përsëritur në një lloj humori dhe auto-ironije. Artikulli përfundon duke vlerësuar se, edhe në momentin e fundit të ndeshjes, buzëqeshja tek tifozët mik mund të qëndrojë e pranishme, pavarësisht rezultatit në fushë.