Sipërfaqja e të mbjellave me grurë në Shqipëri këtë vit është ulur me 10.1%. Fermerët po mbjellin më pak grurë, pasi fabrikat e miellit po furnizohen me miell të importit. Po i njëjti realitet vlen edhe për lulediellin; bimët industriale po kultivohen më pak, sepse nuk ekziston një industri vendore që merret me vajrat vegjetalë.
Fermeri Thanas Veliu tregon shembuj konkretë të kësaj tkurrjeje. Ai thotë: “Ja të them unë, nga 11 ha që mbillja kam arritur në 3.5 ha. Filloi çmimi nga 27-33 mijë lekë kuintali, ndërkohë që kostoja është 33 lekë. Me këtë çmim nuk ia vlen të mbjellësh grurë”. Problemet e tregut dhe kostot e prodhimit ndikojnë vendimtarisht në vendimet e kultivimit.
Për lulediellin, Veliu thekson se kërkon kushte diellore, por edhe tregu për këtë kulturë shpesh nuk është i drejtë. Ai shpjegon: “Kam mbjellë 5.5 ha me luledielli me shpresë se do shitet. Kjo fara hibride është shitur 70 lekë të vjetra, ndërsa tjetra që përdoret për qese 130 lekë. Ky edhe është dhe nuk është çmim i mirë për shkak se karburanti kushton shumë”. Kostoja e lartë e karburantit dhe çmimet e ulëta të farave e bëjnë të vështirë rendimentin ekonomik të kultivimit.
Sipas burimeve, çmimi është faktor që diferencon grurin lokal, pasi niveli i “rrezeve” dhe i proteinës është shumë i lartë. Veliu raporton analizat e grurit: “Kur i bëra analizat e grurit doli që mielli kishte rreze 80.2. Këtu është ushqimi më i mrekullueshëm, atëherë pse duhet ta refuzojmë këtë prodhim”. Ai nënvizon se buka më e mirë vjen nga punë e fermerëve vendas, por për të çuar këtë produkt në tryezë, biznesi dhe politika duhet të jenë më dashamirëse ndaj fermerëve të grurit.
