Futbolli u shfrytëzua sërish si platformë nga lojtarët e kombëtares irlandeze për të shprehur qëndrime dhe për të përcjellë mesazhe simbolike para dhe gjatë ndeshjes ndaj Izraelit. Ndeshja u luajt normalisht, por skuadra e trajnerit Heimir Hallgrímsson ndërmori një seri veprimesh të dukshme që filluan që në momentet para startit.
Lojtarët zbritën në fushë me shirita të zinj në krah, të përdorur si shenjë përkujtimi për viktimat në Rripin e Gazës. Gjatë interpretimit të himnit kombëtar të Izraelit, futbollistët irlandezë qëndruan me kokën ulur. Pas himnit, ata nuk morën pjesë në procedurën e zakonshme të shtrëngimit të duarve me kundërshtarët. Këto gjeste u paraqitën si mënyra për të shprehur publikisht qëndrimet e tyre, ndërsa vetë ndeshja u zhvillua.
Simbolika vazhdoi edhe në momentin e hedhjes së monedhës para ndeshjes. Në një ritual ku zakonisht kryhet shkëmbimi i flamujve përkujtimorë midis kapitenëve, ky ritual nuk u zhvillua. Kapiteni i Irlandës mbajti duart pas shpine dhe nuk shkëmbeu flamurin me kapitenin e Izraelit, duke bërë edhe këtë moment pjesë të mesazheve simbolike që shoqëruan ndeshjen.
Portieri Gavin Bazunu, që luan te Bolton Wanderers, nuk ishte pjesë e skuadrës për këto ndeshje. Ai vendosi të mos marrë pjesë në përballjet ndaj Izraelit, duke lidhur vendimin me bindjet dhe vlerat e tij personale. Teksa shokët e skuadrës do të kishin preferuar ta kishin në dispozicion, Bazunu zgjodhi të mos ishte pjesë e këtyre sfidave.
Përmbledhtas, ndërsa Irlanda vendosi të luante përballë Izraelit, skuadra realizoi një sërë veprimesh simbolike para dhe gjatë ndeshjes: shirita të zinj në krah, kokat e ulura gjatë himnit izraelit, mungesa e procedurës së shtrëngimit të duarve dhe mosshkëmbimi i flamujve mes kapitenëve. Veprimet u kryen në kuadrin e vendimit për të zhvilluar ndeshjen, por edhe për të shprehur publikisht qëndrimet përmes simbolikës.
