Dritëro Agolli përmendet në fillim me frazën mbi “duelin midis brezave të copës së bukës lyer me sheqer dhe brezave të quajtur ‘brezi i patatinave’.” Revolucioni “Flamingo” paraqitet si një lëvizje qytetare dhe rinore, e dominoj nga vajza dhe djem rreth të 20-ave, ndaj dhe quhet lëvizje e Gjeneratës Z, me moshë mesatare nën 30 vjeç. Megjithatë, autori shtron pyetjen pse drejtimi dhe përfaqësimi iu besuan individëve shumë të ndryshëm nga pjesëmarrësit: pse 20-vjeçarët zgjodhën udhëheqës 50–60-vjeçarë; pse të diplomuarit në Perëndim mbështetën individë pa gjimnaz; pse u zevendësua “parfumi” me “djersë”; dhe pse oferta paqësore gandiste u zëvendësua me ide për “plumba” e referenca ndaj Avni Rustemit.
Autori shpreh bindjen personale se Dritan Goxhaj është një patriot dhe luftëtar i çështjes kombëtare, por argumenton se Gjenerata Z nuk mund të përfaqësohet nga të tillë figura; elitë të reja duhet të prodhohen nga universitetet perëndimore dhe jo nga “shkolla e vjetër ushtarake e komunizmit shqiptar.” Dalja e shumë “qelesheve të vjetra” në krye të protestës kontraston me praniën e vajzave dhe studentëve të rinj në shesh, dhe lind dyshimi nëse “ujqërit e vjetër” apo agjenturat e morën protestën.
Brenda 24 orësh, protesta bëri tri lëvizje që autori i vlerëson si kundër SHBA-së: zgjedhjen e një zëdhënësi të deklaruar antiamerikan, ankesat e disa protestuesve për presion nga Ambasada e SHBA-së, dhe thirrjen për protestë më 4 korrik, Ditën e Pavarësisë së SHBA-së. Media ndërkombëtare, përmendin autori, e trajtoi ngjarjen me tituj të ngjashëm si “Shqipëria, protesta anti-Trump,” ndërsa mediat shqiptare lokale e sintetizuan me “Rama burg, Berisha burg.” Autori sugjeron që protestuesit duhej të bënin një deklaratë sqaruese për diskursin ndaj Amerikës, dhe vë në dukje se nuk ka problem të jesh kundër Amerikës, por jo me dy fytyra.
Sheshi po tkurret, jo nga dhuna policore, por nga zhgënjimi popullor, thotë autori. Shpresa ishte që liderët e “flamingove” të bëheshin fytyra e qeverisjes së ardhshme, por rinia u përjashtua dhe u zëvendësua nga “brezi ZH.” Populli pritej të largohej Rama-Berisha dhe të vinte një Gjeneratë Z e arsimuar; sipas tekstit, kjo shpresë po zhgënjehet dhe Rama e Berisha po dalin fitues. Autori përmend se protestuesit tashmë harruan Zvërnecin, arsyen fillestare të protestës, dhe parashikon se mund të harrojnë edhe objektivat kryesore si Rama e Berisha. Përfundon me idenë metaforike se ndoshta “gjenerata e patatinave” po humbet luftën kundër brezit që lyente bukën me sheqer.
