Lëvizja Vetëvendosje, fituese e zgjedhjeve të 7 qershorit, disponon 53 deputetë dhe me mbështetjen e të paktën tetë deputetëve të tjerë mund të sigurojë shumicën minimale prej 61 votash që kërkohet për zgjedhjen e kryetarit të Kuvendit dhe, nëse numrat mbeten të njëjtë, edhe për formimin e Qeverisë. Megjithatë, kjo shumicë nuk mjafton vetvetiu për të garantuar zgjedhjen e presidentit në dy raundet e para, sepse zgjedhja në këto raunde kërkon praninë e të paktën dy të tretave të të gjithë deputetëve, pra 80 nga 120, dhe kandidat duhet të marrë dy të tretat e votave të të gjithë deputetëve, pra 80 vota.
Në rast se dy raundet e para dështojnë, në raundin e tretë mjafton shumica e të gjithë deputetëve, pra 61 vota. Për këtë arsye, sipas Dw, arritja e një marrëveshjeje politike është vendimtare. Një bashkëpunim midis Vetëvendosjes dhe Lidhjes Demokratike të Kosovës (LDK), e cila ka 18 deputetë, do t’i çonte këto dy forca në 71 mandate; nëse atyre u bashkoheshin edhe 10 deputetët e komuniteteve joserbe, do të siguroheshin 81 mandate, një numër që do të mjaftonte për zgjedhjen e presidentit në dy raundet e para, me kusht që të paktën 80 deputetë të ishin të pranishëm në sallë dhe të votonin në favor të kandidatit.
Gjykata Kushtetuese ka sqaruar se afati 60-ditor për zgjedhjen e presidentit fillon vetëm pas konstituimit të plotë të Kuvendit. Nëse brenda këtij afati presidenti nuk zgjidhet, Kuvendi shpërndahet dhe vendi shkon në zgjedhje të reja. Pas dështimeve të mëparshme për formimin e institucioneve dhe zgjedhjen e presidentit, ekspertët paralajmërojnë se një dështim tjetër rrezikon ta zhvendosë vendin në një cikël të ri zgjedhor dhe në një periudhë tjetër pasigurie institucionale.
Në këtë kontekst, zgjidhja e ngërçit parlamentar lidhet drejtpërdrejt me aftësinë e forcave politike për të arritur një kompromis për postin e presidentit.
