Në fillim të viteve ’90, Anthea erdhi në Shqipëri si një nga misionaret e para, një vajzë nga Zelanda e Re që nuk e kishte parashikuar se ky vend do t’i ndryshonte jetën përfundimisht. Ajo gjeti një vend të varfër, të etur për liri dhe të tronditur nga zhvillimet pas rënies së komunizmit. Pavarësisht vështirësive të periudhës, në Durrës Anthea u prit me mikpritje dhe bujari; aty ajo takoi edhe dashurinë e jetës së saj.
Pas 34 vitesh, lidhja e saj me Shqipërinë vazhdon të jetë e fortë. E bërë nëna e dy djemve të rritur, Anthea rikthehet shpesh në vendin që e vendosi në rrugën e saj jetësore. Ajo ka ruajtur zakonin të ecë nëpër Durrës, të kërkojë gjurmët e kohës dhe të vërejë ndryshimet e vazhdueshme që pëson qyteti. Këto ecje dhe rikthime i ofrojnë mundësinë të takohet me miq të vjetër dhe të rinj, ndërsa angazhimi i saj i vazhdueshëm si misionare e mban të lidhur me komunitetin.
Gjatë vizitave, Anthea jeton me vjehrrën e saj dhe i respekton traditat e familjes shqiptare, një zgjedhje që pasqyron lidhjet familjare dhe integrimin e saj në marrëdhëniet lokale. Ajo shpreh dëshirën që për njërin nga djemtë e saj të kishte një nuse shqiptare, një dëshirë personale që lidhet me familjen dhe kulturën ku është rritur pjesërisht fëmijët e saj.
Historia e Antheas nis në vitet e vështira të pas komunizmit dhe vazhdon si një rrëfim i zgjeruar i lidhjeve personale dhe kulturore që janë forcuar me kohën. Rikthimet e saj, të mbushura me mall dhe kujtime, perceptohen si ura që lidhin dy anët e botës — vendlindjen e saj dhe Shqipërinë — dhe si një dashuri që është thelluar me kalimin e viteve. Përmes qëndrimit të saj të vazhdueshëm si misionare, jetës familjare dhe vizitave në Durrës, Anthea ruan dhe ushqen një histori personale që lidhet ngushtë me transformimin e vendit dhe me marrëdhëniet që ajo ka ndërtuar aty. (Top Channel)
