Kryeministri përshkroi demokracinë si një mosmarrëveshje që përjashton urrejtjen, një përballje që nënkupton respekt dhe një luftë ku qëllimi nuk justifikon çdo mjet. Sipas tij, kjo rrugë është më e gjatë dhe kërkon më shumë se thjesht liri për të pasur një shoqëri ku demokracia funksionon për të gjithë.
Ai rrëfeu vështirësinë personale në përgatitjen e fjalimit, duke thënë se ishte përpëlitur për shkak të asaj që ndodhi në Hagë dhe për mungesën e një rrugë për t’u përballur me “gurin e madh e të rëndë” ndaj të cilit fjalët duken të njëjta, “si në një mort”. Përshkrimi i tij e paraqet situatën si një varrosje për së gjalli, një gjendje ku njerëzit e gjallë ndihen të varrosur dhe ku kombi ndien një pafuqi përballë asaj që ai e quan marrëzi ndërkombëtare.
Ai adreson edhe thirrjen e përsëritur për respektimin e vendimeve të gjykatave, duke pranuar se këto vendime duhen respektuar dhe se shteti i së drejtës dhe bota demokratike funksionojnë mbi respektin për vendimet gjyqësore. Megjithatë, Rama bën dallimin mes respektit për vendimin dhe pranimit të “vdekjes në heshtje”: sipas tij, vetëm i vdekurit e pranon vdekjen në heshtje. Problemi, thekson ai, nuk është vetëm nëse refuzohet vendimi i gjykatës, por mënyra se si refuzohet ajo që ai quan “varrosja për së gjalli” e katër personave në emër të popullit, kur vetë populli nuk ndihet i përfaqësuar nga ai vendim. Ai vëren se vendimi duket i huaj, jo vetëm për gjuhën, por i huajësuar nga drejtësia.
Në vijim, Rama thotë se Shqipëria nuk mund të bëjë më shumë se të qëndrojë pranë Kosovës, por në çdo rast do të refuzonte një “varrosje për së gjalli” të atyre katër burrave. Ai shprehet se respektimi i detyrueshëm dhe i padiskutueshëm i vendimit të gjykatës nuk pengon asnjëherë refuzimin e asaj varrosjeje si një fat fatal pa mundësi ankimimi.
