Para pak ditësh Rama përmendi se dy apo tre vjet më parë disa gjuetarë vunë re për herë të parë një flamingo jo shumë larg vendndodhjes së tyre. Komisioni shtetëror i regjistrimit të shpendëve në Amerikë e certifikoi zyrtarisht praninë e këtij shpendi dhe e konsideroi një rast jashtëzakonisht të rrallë. Sipas tij, këtë verë flamingo doli nga laguna dhe erdhi në Tiranë, ku “pushtoi” bulevardin, ekranet dhe pasqyrat dixhitale.
Rama vë në dukje se askush nuk do ta kishte menduar që një shpend kaq i hijshëm por i brishtë të kthente Shqipërinë në një arenë botërore për “turizmin e Trump-izmit”, dhe shtron se për këtë fenomen pati një aspekt domethënës. Ai kujton se më parë natyra dhe gjallesat e saj masakroheshin në Shqipëri, ndoshta më shumë se në vende të tjera, dhe askush nuk reagonte. Sipas tij, më parë Shqipëria lëndohej në shumë mënyra dhe as bota nuk e shihte e as shqiptarët nuk mund ta shihnin, sepse jeta zhvillohej me idenë se “ka edhe më keq”.
Rama shpjegon se ka ndodhur një ndryshim: sot shqiptarët jetojnë me idenë që “ka edhe më mirë”. Ai lidh këtë ndryshim me ngritjen e shoqërisë që kërkon më shumë, me një shoqëri që ka parë horizontin dhe nuk pranon të ulë shikimin. Për rrjedhojë, thotë ai, duke kërkuar të mësojmë më shumë, duhet të kërkojmë më shumë edhe nga vetja si pjesë e shoqërisë së re shqiptare, veçanërisht në mënyrën se si i shikojmë njëri‑tjetrin kur mendimet nuk përputhen.
Para se të vinte në ngjarje, Rama dëgjoi se disa shqiptarë kishin bërë thirrje për protesta; ai shprehu dëshirën që ata të ishin prezent për të thënë kritikën me zë dhe për të dëgjuar përgjigjet. Përfundimisht, ai theksoi se cilësia e jetës demokratike nuk përcaktohet nga sa shpesh bien dakord njerëzit, por nga mënyra se si nuk bien dakord.
