Dikur skandalet kërkonin dëshmitarë njerëzorë; sot mjafton një aparat fotografik apo kamera. Një objektiv i vogël dhe i heshtur, i vendosur në cep të një studioje, në një korridor, në një zyrë ose në dorën e dikujt që po xhiron, mund të mbledhë pamje që më parë mund të mohoheshin, relativizoheshin ose të përpiqeshin të mbuloheshin me fjalë. Ajo që dikur mbetej e fshehtë brenda katër mureve shpesh sot sjell një imazh të pamohueshëm.
Kamerat, theksohet, nuk kanë ndjenja, bindje politike apo frikë; ato nuk turpërohen dhe nuk harrojnë. Thjesht regjistrojnë pa gjykim. Kjo natyrë e pamëshirshme e regjistrimit ndryshon balancën e pushtetit: njeriu përpara kamerës shpesh harron se po shihet, harron pushtetin, pozitën dhe famën, dhe kështu çdo buzëqeshje, gest apo fjalë mund të fshehë një histori që një ditë do të shihet nga shumë njerëz.
Një rast i fundit, një histori e bujshme që prek botën e ekranit, artit dhe marrëdhënieve ndërmjet njerëzve me pushtet, ringjalli pyetjen se çfarë ndodh kur kamera kap atë që njeriu mendonte se do të mbetej i fshehtë. Përgjigjja e përshkruar është e qartë: gjithçka bëhet më e vështirë për t’u fshehur. Vegla e vogël e regjistrimit të pamëshirshme rikthen realitetin që kohët kur çështje mund të zgjidheshin me një telefonatë, një miqësi ose një deklaratë publike duket se po largohen.
Kamera nuk zëvendëson procesin e drejtësisë apo vendimmarrjen publike: nuk akuzon, nuk mbron dhe nuk fal. Ajo vetëm i lë subjektet përballë veprimeve të tyre të kapura me imazh. Pas regjistrimit, pjesën tjetër e bën publiku — dhe ky reagim masiv konsiderohet si ana tjetër, më e keqe, e gjëmës së kamerës. Në përmbledhje, përhapja e kamerave ka ndryshuar mënyrën se si skandalet zbulohet dhe perceptohen, duke e bërë më të vështirë fshehjen dhe duke i dorëzuar më shumë fuqi pamjes dhe reagimit publik.
