Ardian Mlika, qytetar nga Lezha, pret prej dekadash drejtësi për një pronë që sipas tij po shfrytëzohet nga të tjerët. Çështja nisi me kallëzim në Prokurorinë e Lezhës në vitin 2015; hetimet zgjatën deri në 2022, dhe më pas dosja shkoi në Gjykatën e Lezhës. Mlika thotë se për vite të tëra seancat shtyheshin rregullisht — me fletëthirrje çdo 15 ditë — për shkak të mosparaqitjes së avokatëve dhe dëshmitarëve, dhe kjo e ka demoralizuar deri në pikën që ai nuk shkon më në gjykime, duke pritur vetëm vendimin e gjykatës. Ai shpreh dëshirën që dënimi të jetë minimal, në mënyrë që pala tjetër të mos e apelojë dhe procesi të mos zvarritet edhe më tej.
Denoncuesi thekson se në Prokurori hetimet zgjatën shtatë vite, pasi sipas prokurorëve dosja ka shumë volum dhe duhet të pyeten të gjithë të akuzuarit dhe dëshmitarët. Në gjykatë, thotë Mlika, kanë kaluar rreth katër vjet që nga faza në gjykim themeli dhe ende nuk janë marrë në pyetje dëshmitarët. Ai shpreh mosbesim ndaj sistemit gjyqësor, duke vënë në dyshim që çështja me pretendimin për ndarjen e një arë nën ligjin 7501 në zonë të mbrojtur do të gjykohet në mënyrë të qartë.
Më tej artikulli evidenton pasojat e zvarritjes së drejtësisë, përfshirë rrezikun e vetëgjyqësisë dhe konfliktet mes banorëve. Avokati Sokol Hazizaj vlerëson se reforma e hartës gjyqësore, e cila ka shkrirë strukturën e mëparshme—që përfshinte gjykata apeli dhe të shkallës së parë të shumta—në një sistem me 20 gjykata gjithsej, largon qytetarin nga drejtësia dhe dëmton pavarësinë e gjyqësorit. Denoncimet e qytetarëve dhe stoqet zyrtare sipas tekstit janë prova që nuk janë reflektuar në debatin publik mbi pagat e gjyqtarëve. Avokati Ylli Manjai thotë se, edhe pse gjyqtarët kërkojnë paga të mira, puna e tyre nuk mund të matet thjesht me produktin; ndërsa Genc Gjokutaj thekson se transparenca dhe mënyra e administrimit të drejtësisë duhet të përkthehen në uljen e numrit të dosjeve dhe përmirësimin e cilësisë së vendimeve.
