Skënder Kamberi, i konsideruar nga studiuesit e artit dhe kolegët si një nga emrat më të rëndësishëm të artit pamor në Shqipëri, u nda nga jeta në moshën 87-vjeçare. Kolegë dhe studiues që e përcollën në banesën e fundit theksuan rolin e tij themelor në pikturën shqiptare: ai rindërtoi botën artistike duke u mbështetur në shtyllat e realizmit dhe qëndroi i lidhur me natyrën, të cilën e perceptonte jo vetëm si bukuri, por si strukturë.
Gjatë karrierës Kamberi krijoi mbi 1,400 vepra, përfshirë portrete të gjalla dhe peizazhe me gamë të gjerë ngjyrash. Përveç pikturave realistike, ai eksperimentoi me elemente të rrymave si kubizmi, ekspresionizmi dhe abstrakti, stile që përpara viteve ’90 konsideroheshin të ndaluara. Piktori Vladimir Myrtezai e përshkroi ardhjen e tij si një kundërvalë dhe një frymëmarrje tjetër në një kohë të vështirë, duke e cilësuar veprën e tij si një “dizonancë” në një kohë të ndaluar.
Një pjesë e veprave të Kamberit ruhen në fondin e Galerisë Kombëtare të Arteve. Kolegu Abaz Hado tha se ishte një artist me të cilin brezat janë rritur, se veprat e tij kanë shërbyer si mësim dhe se ai i përkiste edhe pikturës realiste, edhe asaj moderne, duke krijuar një shkollë në Vlorë me të dhe artistët e tjerë.
Homazhet për “Artistin e Merituar” u mbajtën në ambientet e Akademisë së Arteve. Pavarësisht sfidave shëndetësore gjatë muajve të fundit, Kamberi vazhdoi krijimtarinë deri në fund; vajza e tij, piktorja Donika Kamberi, tregoi se babai kishte thënë se do të largohej i lumtur sepse “gjithçka kam dashur e kam arritur” dhe se ajo ruan skicën e tij të fundit, të realizuar edhe pse dora e tij rrëshqiste mbi letër.
Me ekspresivitetin karakteristik, piktura e Kamberit u përhap shpejt jashtë vendit përmes ekspozitave në disa qytete evropiane dhe bëri pjesë të koleksioneve private.
