Gjuha guarani, 2,500 vjeçare, përshkruhet si metoda më e pagabueshme dhe më antike me të cilën Paraguaji “driblon” teknologjinë dhe strategjitë e spiunazhit moderne, duke i mbijetuar pushtimeve, luftërave dhe represionit. Aktualisht rreth 80% e popullsisë paraguajane e flasin guaranin, përfshirë edhe futbollistët e kombëtares. Ndërsa trajneri Alfaro, me kombësi argjentinase, i jep udhëzimet e tij në spanjisht, vetë lojtarët komunikojnë në fushë në gjuhën guarani, gjë që i pengon të tjerët përreth të dëgjojnë ose përkthejnë mesazhet e tyre. Spanjishtja, gjuha tjetër e shtrirë në vend, nuk ofron të njëjtën fshehtësi, pasi shumë lojtarë, teknikë dhe gazetarë kanë mësuar spanjishten dhe mund të kuptojnë çfarë thonë trajnerët; me guaranin kjo nuk ndodh.
Në ndeshjen e fundit kundër Turqisë, kombëtarja paraguajane u përfshi në një episod të pazakontë në futbollin profesionist: Miguel Almiron u ndëshkua me karton të kuq sipas asaj që teksti e quan “Ligji Vinicius”, një rregull që ndalon futbollistët të komunikojnë me kundërshtarët me gojën të mbuluar për të parandaluar incidente si ajo mes Prestiannit dhe Vinicius. Duke qëndruar me një lojtar më pak pas përjashtimit të Almiron, Paraguaji vuajti gjatë ndeshjes, por arriti në fund ta fitojë atë. Ngjarja, që në fillim pati dimension tragjik për skuadrën, u kthye më pas në një anekdotë të thjeshtë pasi rezultati u sigurua.
Pas ndeshjes, Alfaro e ngacmoi me shaka futbollistin e tij, duke theksuar efektin praktik të përdorimit të guaranit si mjet komunikimi të papërceptueshëm nga të tjerët. Teksti përshkruan kështu rolin e gjuhës guarani si element kulturor dhe strategjik brenda skuadrës kombëtare dhe rikthen rëndësinë e saj ndër popullsinë paraguajane.
