Italia ka parë prej kohësh Shqipërinë si “oborrin e saj” dhe si zgjatimin natyror në Adriatik, ndërsa për Turqinë e Erdoganit vendi përfaqëson një projektim neo-osman me rrënjë historike të thella. Autori rikthen shekullin e 15-të, kur Gjergj Kastrioti Skënderbeu drejtoi një rezistencë dhjetëvjeçare që vonoi asimilimin e Shqipërisë, por pas vdekjes së tij vendi ra nën sundimin osman për rreth katërqind vjet.
Pavarësisht përfundimit të sundimit osman, Turqia ka vazhduar të ushtrojë ndikim në Shqipëri përmes instrumenteve të buta, fetare dhe ekonomike. Ajo mbetet një nga partnerët kryesorë ekonomikë të Tiranës dhe ka prezencë të fortë në sektorë si kujdesi shëndetësor dhe telekomunikacioni. Në vijim të bashkëpunimit ushtarak dhe teknologjik, Shqipëria bleu dronët Bayraktar TB2 nga Turqia, ndërsa dhjetëra specialistë shqiptarë—pilotë dhe teknikë—trajnohen nga instruktorë turq.
Ankara synon të paraqitet si “bamirëse dashamirëse” duke eksportuar Islamin dhe duke ndërtuar xhami madhështore, përfshirë Xhaminë e Nemazgjasë në qendër të Tiranës, si pjesë të kësaj strategjie të projeksionit kulturor dhe fetar. Nga ana tjetër, Italia e lidh Shqipërinë me interesat e saj strategjike në Adriatik, veçanërisht pas krizës së vitit 1990 dhe në kuadrin e marrëveshjeve për emigracionin; protokolli i firmosur me qeverinë e Melonit, sipas tekstit, ka sjellë rezultate që edhe kryeministri Rama i pranon, “të pakta dhe të paharrueshme”.
Në prag të samitit të NATO-s, Shqipëria pritet të jetë një aleate e besueshme, por pozicioni i saj perceptohet i kontestuar mes ndikimeve perëndimore dhe lindore. Autori thekson se Italia ka përgjegjësinë për të ofruar një vizion strategjik ndaj Shqipërisë që shkon përtej menaxhimit të flukseve të emigrantëve; nëse Perëndimi nuk mbyll këto boshllëqe gjeopolitike dhe identitare, tekstualisht do të jetë Turqia e Erdoganit që do t’i mbushë ato.
