Uashingtoni ka lidhur lirimin e fondeve të ngrira iraniane me përmbushjen nga Teherani të kushteve të memorandumit të mirëkuptimit, me theks të veçantë në garantimin e sigurisë së lundrimit në Ngushticën e Hormuzit. Pas bisedimeve teknike dyditore SHBA-Iran në Doha, autoritetet amerikane i kanë përcjellë Teheranit se nuk do të pranojnë ndryshime në statusin aktual të ngushticës dhe e konsiderojnë sjelljen iraniane ndaj këtij korridori detar si provë të parë të përkushtimit për zbatimin e memorandumit të nënshkruar në qershor. Sipas burimeve, çdo përpjekje për të ndryshuar statusin e ngushticës do të përbënte shkelje të marrëveshjes, ndërsa SHBA po monitoron nga afër lëvizjet iraniane dhe paralajmëron se çdo përshkallëzim do të ndikojë në zbatimin e marrëveshjeve.
Raundi i radhës i bisedimeve midis SHBA dhe Iranit është planifikuar më 18 korrik. Teheranit i është bërë e qartë se çdo përparim në çështjen e fondeve të ngrira do të varet nga respektimi i plotë i kushteve të memorandumit dhe nga sjellja e tij në terren, sidomos në lidhje me garantimin e lundrimit të sigurt në ngushticë.
Nga ana tjetër, komanda e përbashkët e forcave të armatosura iraniane ka deklaruar se prania ushtarake amerikane në hapësirën ajrore mbi Ngushticën e Hormuzit përbën kërcënim për sigurinë rajonale dhe ka paralajmëruar se çdo ndërhyrje e SHBA-së do të marrë një “përgjigje të menjëhershme dhe vendimtare”. Autoritetet ushtarake iraniane po ashtu kanë thënë se të gjitha anijet duhet të ndjekin korridoret detare të përcaktuara nga Teherani për të garantuar kalimin e sigurt.
Tensionet u përshkallëzuan pasi Irani akuzoi SHBA-në për shkelje të armëpushimit dhe sulme ndaj anijeve në ngushticë, ndërsa SHBA-ja akuzoi Iranin për sulme ndaj anijeve që po kalonin atje. Në vijim, SHBA kreu sulme ndaj objektivave ushtarake në jug të Iranit, ndërsa Teherani deklaroi se kishte goditur objekte të lidhura me SHBA-në në Kuvajt dhe Bahrein.
Memorandumi i qershorit parashikon liri të plotë lundrimi në Ngushticën e Hormuzit pa kufizime apo tarifa për 60 ditë. Megjithatë, Teherani e ka interpretuar marrëveshjen si hap drejt një roli më të madh në administrimin e lundrimit dhe synon vendosjen e një sistemi tarifash në bashkëpunim me Sulltanatin e Omanit, ndërsa Omani ka bërë të qartë se kundërshton tarifat, duke argumentuar se ato do të binin ndesh me të drejtën ndërkombëtare detare.
