Autori rikthen kujtime nga rinia kur luante basketboll për Partizanin dhe ndeshej me Edi Ramën te Dinamo; të dy konsideroheshin disi rebelë në klimën shtypëse të kohës, ndërsa Rama përçmonte servilizmin dhe hipokrizinë partiake. Nga ai rreth u përhap figura e “Shoqes Bule”, sekretarja tipike e Partisë në lagje — një personazh vigjilent që vëzhgonte dhe dëgjonte, i pranishëm kudo: në lagje, në fabrikë, në kooperativë, në fakultet. Rama tallej me “Bulet” dhe përmes tij autori e solli imazhin e Shoqes Bule edhe në ambientin e skuadrës së Partizanit.
Përmes këtij personazhi autori njohet me poetin Kiço Spiri nga Zagoria, të cilin e përshkruan si ekscentrik dhe të guximshëm në antikonformizëm, me vargje me dy kuptime që qarkullonin fshehurazi në Tiranë dhe që shërbenin si frymëmarrje lirie. Poezitë e tij godisnin sekretarët e Partisë, doktrinarët dhe spiunët e vegjël, duke demaskuar pohimet e llojit të Bulet për besnikëri ndaj pushtetit dhe përbuzjen e mendimit të lirë.
Autori lidh atë kujtim me përvojën e sotme: në hapësirën e tij publike është sulmuar nga një mori “Bulesh” — sot të quajtura patronazhistë. Ai përshkruan ndryshimin në dukje: Bulet e vjetra ishin gra të thjeshta, të frikësuara nga pushteti i vogël që u jepte sistemi; Bulet e sotme janë më elegante, deputete të reja, djem me këmisha të bardha lino, me telefona modernë dhe makina luksoze, disa edhe pak anglishtfolëse, që paraqiten si fytyra të një brezi të ri dhe punojnë në zyra moderne. Megjithatë, në thelb, autori thotë se mbeten e njëjta kastë injorantësh partiakë që vlerësojnë besnikërinë ndaj pushtetit mbi mendimin e lirë.
Si ilustrim autori risjell një ngjarje të vërtetë të përshkruar nga Kiço Spiri: kur dhitë e tij hynë në tokë greke për të kullotur me bar më të mirë, Bulet e fshatit e dënuan Kicon dhe propozuan internimin e tij për turp “klasor”. Pa u dorëzuar, Kiço i kundërvihet me poezi ku demaskon Bulet, duke vazhduar tragjikomiken e konflikteve mes këtyre figurave.
