Pas largimit nga qeveria i personalitetit Pirro Dëngu dhe debati për dëbimin e Lameqyqes, klubi i brendshëm politik mbetet i tensionuar me figura të shumta që luajnë role qesharake dhe dramatike. Etilda në konakun e Kryeministrisë shfaqet e përqendruar te detajet e përditshme, ndërsa ministri i ri i Rendit, Demir Demo, deklarohet vendosmërisht kundër krimit të organizuar. Që përflitet për dhunë e shenja të pashpjeguara ndaj një figure të re, edhe pse burimet përmenden me ton të përçudnuar.
Gjatë interpelancës, Klodi Spaqia ka një moment dobësie; ai skuqet, brenda sallës krijohet ngarkesë emocionale dhe ndërhyrje të kujdesshme nga kolegët. Zeniqeja dhe disa kolege të tjera përmenden për prezencë magnetike dhe komente nga gazetarët. Dilo Nasufi përshkruhet me aludime ironike, ndërsa Tezja shfaqet më e qetë dhe e rehabilituar. Ka përkujdesje për shëndetin e disa të pranishmëve: Fatmir Xhafa lidhet me reformën në drejtësi, Delina Brahimi kujdeset me përkujdesje të vogla, ndërsa Sypetrit Malaj ka shqetësime shëndetësore.
Lajmi vendimtar është takimi i Mamicës me Babon në zyrë, i shoqëruar nga Tao si dëshmitar; takimi ndryshon situatën dhe ngjall interesim të madh. Babo shihet emocionalisht i prekur në takim, Mamica përfiton mbështetje nga “Kronika”, ndërsa socialistët presin të takojnë mamanë politike. Lajmi nxiti rikthimin e Bledion Nallbajas në skenë dhe rifillimin e kundërshtimeve ndaj qeverisë nga ai.
Përsa i përket emërimeve dhe lëvizjeve diplomatike, Ervin Hoxha përfshihet në grupin e miqësisë me Korenë e Veriut, me tone argëtuese, dhe pritet që Damon të caktohet për Jemenin. Bora dhe Igli shfaqin interesa mistike, ndërsa Olta e Ogi rikthehen tek tradita popullore dhe meditimi.
Protestat që bllokojnë furnizimet ndikojnë në furnizimin me ushqime; Tao dhe stafi organizojnë shpërndarje ushqimesh nga Erjo Mile. Debati parlamentar vijon i ashpër; Gazment Bardhi përjashton Babon nga salla, ndërsa Jorushi i Tabakeve këndon himnin e protestës nën drejtimin e Saimir Koreshit, duke kërkuar dorëheqjen e Babos. Në mbyllje, figura të vjetra si Isuf Çela, Xhelal Mziu e Bujar Leskaj komentojnë ritmin e punës së “Kronikës” dhe presionin publik për më shumë aktivitet.
