Sot në një tubim mbështetës në Prishtinë u kërkua lirimi i komandantëve të UÇK-së, me argumentin se drejtësia e Dhomave të Specializuara “nuk ka emrin tonë”. Folësit theksuan se komandantët shërbyen për Kosovën, se ringjallja e vlerave të UÇK-së, veçanërisht tek të rinjtë e lindur pas luftës, erdhi përmes tyre, dhe se shërbimi i tyre për vendin vazhdon. Përmendet se odisea e komandantëve lidhet me odisean e Kosovës dhe se Itaka e Shqipërisë dhe e Kosovës është qytetërimi demokratik, që paraqitet si vendi i tyre i përbashkët.
Në fjalime u tha se beteja aktuale në Hagë është ndoshta më e vështirë se lufta me serbin, pasi bëhet përballë “botës së ftohtë të gërmës dhe të ligjit”. Tubuesit argumentuan se kjo beteje ka për qëllim të mos lejojë që viktima dhe agresori të vendosen në të njëjtën peshore dhe të mbrojë të vërtetën historike të luftës së Kosovës dhe aleatëve perëndimorë. U riafirmua se lufta e UÇK-së ishte beteja e humanizmit kundër barbarisë, për liri kundër shtypjes dhe për jetë kundër shfarosjes.
Duke bërë bilancin e pasojave të luftës, u theksua se UÇK-ja dhe aleanca me botën demokratike jo vetëm ndryshuan fatin e Kosovës, por edhe rrëzuan regjimin e Millosheviçit, çka sipas folësve hapi rrugën për dy liri në Ballkan: lirinë e Kosovës nga Serbia dhe lirinë e Serbisë nga regjimi i Millosheviçit. Nëse ende ekzistojnë “fantazma” të së shkuarës në botën serbe, sipas tyre ajo nuk është përgjegjësi e Kosovës.
Foli për nevojën që jo vetëm protestuesit, por edhe qeveritë, politikanët, diplomatët, studiuesit, historianët, juristët, gazetarët, artistët dhe figura të tjera publike në Kosovë, Shqipëri dhe diasporë të angazhohen për t’i rikujtuar botës demokratike historinë e afërt dhe për të kërkuar që drejtësia të flasë “në emrin tonë”. U theksua se liria që u fitua bashkë është sot e “burgosur” dhe se beteja për drejtësi është e përbashkët me komandantët, popullin e Kosovës, Shqipërinë dhe aleatët. (Fjala e mbajtur në protestën në mbështetje të liderëve të UÇK në Prishtinë.)
