Ish-Presidenti i kohës së luftës së Kosovës, Rexhep Meidani, reagoi pas vendimit të Hagës që dënoi me 81 vite burg katër liderët e UÇK-së. Meidani thekson se asnjë gjyqtar i trupit gjykues nuk i përket Kosovës e nuk e kupton atë, se seanca nuk u mbajt në tokën e saj dhe se kjo çështje e përfaqësimit e shqetëson më shumë se numri i viteve të dënimit. Ai vuri në dukje se aktgjykimi është i shkallës së parë dhe se procesi vazhdon, por kërkoi që drejtësia e munguar të jepet duke përfaqësuar vullnetin e popullit të Kosovës, jo duke e zhgënjyer atë.
Meidani rikujtoi kontekstin historik: si President dhe më parë pedagog në Universitetin e Prishtinës, ai tha se ka ndjerë represionin që nga vitet 1980, përshkroi dëbimet e forcave dhe vrasjet masive dhe përmendi rolin e Shqipërisë që hapi kufijtë dhe zemrën për shqiptarët e Kosovës. Sipas tij, Kosova dhe populli i saj ishin viktima të dhunës së shtetit serb dhe nuk mund të trajtohen si palë e barabartë me agresorin; përgjegjësia individuale nuk mund të relativizojë këtë fakt apo të vërë në pikëpyetje lirinë dhe pavarësinë që u fituan me çmim jetesash njerëzore.
Ai deklaroi se asnjë vendim gjyqësor nuk mund t’u heqë vendin historik Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Jakup Krasniqit dhe Rexhep Selimit në “një nga kapitujt më të ndritur të historisë sonë kombëtare”. Meidani tha se i ka njohur ata si djem, luftëtarë dhe udhëheqës trima, dhe i përshkroi si jo të aftë për veprimtari kriminale sikurse përshkruhen tani. Ai shprehu solidaritet me katër burrat dhe familjet e tyre, që prej gati gjashtë vjetësh mbajnë peshën e procesit.
Duke ritheksuar besnikërinë ndaj rrugës perëndimore të Shqipërisë, Meidani tha se kjo besnikëri nuk kërkon heshtje kur diçka duket e padrejtë dhe bëri thirrje që aleatët perëndimorë t’u përmbahen parimeve të lirisë, barazisë dhe drejtësisë për të gjithë. Ai përfundoi se dënimet duhet kundërshtuar deri në shkallën e fundit me çdo mjet ligjor në dispozicion, dhe se Kuvendi i Kosovës ka detyrimin të vendosë se kjo gjykatë në formën e saj aktuale nuk meriton të flasë në emër të një populli që nuk e njeh si të vetin.
