Nipi i Rexhep Qosjes, Valjet Qosja, publikoi testamentin që akademiku kishte shkruar dhjetë vjet më parë, në të cilin kërkon që përcjellja për në banesën e fundit të bëhet pa ceremoni. Testamentin e nis drejtuar nipit, që sipas tij u kujdes për jetën e tij, dhe i kërkon t’u kujdesë edhe për varrimin. Qosja shpreh dëshirën të varroset pa ritual fetar dhe pa praninë e përfaqësuesve zyrtarë, duke urdhëruar që varrimin ta kryejnë vetëm familjarët.
Ai kërkon një varrim të thjeshtë: pa fjalime, pa media, pa lule dhe afër varrit të gruas së tij, Shpresës. Në testament ai shënon se vdes “i qetë”. Qosja thekson se jetën, krijimtarinë mendore dhe veprimtarinë politike ia ka kushtuar lirisë, bashkimit dhe mirëqenies demokratike të popullit shqiptar, dhe deklaron se as Shqipërisë shtetërore e as Kosovës nuk u ka mbetur borxh; nëse Kosova i ka mbetur borxh, siç shpreh, këtë do t’i vlerësojnë historianët e ardhshëm të letërsisë, kulturës e mendimit politik shqiptar.
Ai pranon se nuk vdes pa mëkate dhe që gjatë jetës, veçanërisht në kushte politike dhe shoqërore të vrazhda, edhe pas çlirimit të Kosovës dhe krijimit të shtetit të saj, mospajtimet e tij mund të kenë përfshirë gjykime e vlerësime më të ashpra se sa do të kishte dashur. Megjithatë, Qosja shprehet i bindur se ka jetuar, krijuar dhe vepruar duke bërë mirë, duke predikuar të mirën dhe duke përhapur njerëzillëkun.
Ai saktëson se këto mendime i ka shkruar ndërgjegjshëm dhe mendjeqartë. Testamentin e mbyll me përshëndetjen “Gjyshi yt, Valjet” dhe nënshkrimin e tij, me vendndodhjen dhe datën: Prishtinë, 30.4.2016.
