Opinioni publik, si në Tiranë ashtu edhe në mbarë botën, u trondit dje nga ngjarjet në Lindjen e Mesme, ku SHBA-ja dhe Izraeli nisin sulme ndaj Iranit. Vetëm pak orë më vonë, Tiranën e kaploi një tjetër skenë lufte, e shkaktuar nga militantë të partive politike që sulmuan vilën e ish-diktatorit Enver Hoxha, duke u përplasur me policinë dhe duke e sjellë Shqipërinë në fokusin negativ të mediave ndërkombëtare.
Edhe pse Shqipëria nuk është në një konflikt të hapur, dhuna në protesta e minon legjitimitetin moral të kauzave përkatëse. Protestat duhet të jenë mjete presioni, jo frike, por përdorimi i mjeteve të dhunshme si molotovët e shpërthimet e fishekzjarëve kthen këto ngjarje në rreziqe për publikun. Kjo situatë ngre pyetje të forta rreth sensin të masës dhe sjelljes politike në vend.
Politika shqiptare, tashmë e zakonshme, përdor një gjuhë lufte, ku çdo kundërshtar përshkruhet si “armik” dhe çdo përballje si “betejë finale”. Kjo retorikë, kur përdoret në mënyrë të përditshme, ndihmon në krijimin e një klimë tensioni dhe sjelljeje lufte, për të cilat politikanët mbajnë përgjegjësi. Opozita ka të drejtën e saj për të protestuar, por nëse ato protestat shndërrohen në dhunë, është elita e saj që duhet të rishikojë qasjen dhe mesazhin e saj.
Në një kohë kur shumë popuj në botë bëjnë thirrje për paqe, Shqipëria po përdor simbolikën e luftës për qëllime politike, një veprim që është jo vetëm disproporcionale, por gjithashtu dhe i papjekur. Vendi ka nevojë për standarde më të larta dhe opozitë që të kanalizojë zemërimin në projekte konkrete dhe konstruktive.
Kjo situatë ka treguar se çdo akt i pakontrolluar sot mund të ketë pasoja të rënda nesër. Përvojat e 36 viteve të demokracisë na kanë mësuar se rikthimi në stabilitet është një proces i ngadalshëm. Në kuadër të demokracisë, dhe opozita ka të drejtë të protestojë, por askush nuk ka të drejtë të rrezikojë jetën e qytetarëve.
