Zemërimi i protestuesve po godet kryesisht bizneset e vogla, jo klasën politike që ata synojnë të ndryshojnë. Disa prej subjekteve janë djegur, të tjerave u janë thyer xhamat dhe dëmtuar fasadat. Për shkak të mungesës së reagimit shtetëror për të mbrojtur qytetarët dhe pronën private, disa pronarë po vetëmbrohen: kanë ulur qepenat, ndërsa të tjerë kanë vendosur mbishkrime si “Jemi me ju, ju lutem mos na dëmtoni!” që shprehin mbështetje për protestën, por jo për shkatërrimin.
Studentët e përfshirë në protestë përsërisin të njëjtën distancim ndaj dhunës. “Unë e dua protestën, por jo dhunën. Ja, shiko, dera nuk hapet. Unë punoj dhe studioj në vitin e dytë të masterit për Financë. Vij nga Rrogozhina, por të thyesh një biznes nuk është aspak gjë e mirë”, shprehet një student, duke theksuar dallimin mes mbështetjes për protestën dhe refuzimit të veprimeve shkaktuese dëme.
Pronari i një optike, Irena Murataj, përjeton pasojat personale të sulmeve: frika se të rinjtë protestues mund ta shkatërrojnë biznesin që ka ngritur për 27 vjet e ka detyruar të boshatisë raftet. Prej dy ditësh Murataj refuzon klientët dhe qëndron në vendin e punës për të ruajtur dyqanin, në vend që të vijojë aktivitetin normal.
Eksperti i ekonomisë Arben Malaj paralajmëron se sulmet ndaj bizneseve mund të ulin mbështetjen për protestën. Ai thotë se dëmtimet sjellin tre kosto: humbjen e aktivitetit të biznesit, dëmtimet materiale dhe financimin e riparimeve përmes taksave. Malaj sugjeron që forma e re e angazhimit politik të jetë paqësore dhe të synojë rotacionet politike pa shkatërruar institucionet dhe pa krijuar kosto shtesë për bizneset.
Pas bankave, kioskat konsiderohen ndër objektet më të sulmuara; shumë dyqane kanë vendosur mesazhe që e mbështesin lëvizjen qytetare, por kërkojnë që të mos dëmtohen pronat. Gazetari përmbyll se kur digjet një biznes i vogël, nuk digjet pushteti, por mundi i një familjeje që përballon pagesat mujore. Për Top Channel, nga kryeqyteti i protestës, Rudina Muça.
