Letër drejtuar Edi Ramës ku autori e kërkon ta përfytyrojë veten si demonstrues në mes të protestës, jo si kryeministër që vëzhgon nga distanca. Fillimi i krizës lidhet me kangjellat që ndanë qytetin dhe protestën nga institucionet, të cilat u bënë simbol i një pushteti që vendos pengesa mes vetes dhe njerëzve. Nga kangjellat erdhi zemërimi, nga zemërimi përplasjeja, dhe Tirana u bë “në flakë” — pamje që duhet parë si mesazh politik, jo thjesht si seri ngjarjesh.
Kur qytetari nuk ndjen se ka derë ku të trokasë, del në rrugë; kur rruga nuk dëgjohet, zemërimi rritet. Kur pushteti sheh çdo kritikë si komplot dhe çdo kundërshtar si armik, shoqëria mund të përgjigjet me dhunë. Megjithatë, dhuna nuk është rruga e ndryshimit politik, dhe kriza nuk zgjidhet me deklarata nga zyra apo me distancë nga njerëzit; kërkon dëgjim të drejtpërdrejtë, pranimin e problemeve, përgjegjësi politike dhe vendime efektive.
Të rinjtë nuk kërkojnë vetëm qetësi, por drejtësi, dinjitet, transparencë dhe garanci. Protestuesit kundërshtojnë jo vetëm kangjellat, por mënyrën se si vendoset për ta pa pjesëmarrjen e tyre: arsye obskure në punësim, lidhje me pushtetin që vlejnë më shumë se puna, drejtësi e vonuar, arbitrari në vendime, monopole ekonomike dhe jetesë jo të përballueshme. Një pjesë e madhe e qytetarëve po humbet besimin se shteti është i tyre.
82 mandatet nuk japin të drejtën për mosdhënie llogarie; janë përgjegjësi për të qeverisur edhe për ata që nuk kanë votuar. Korrupsioni nuk luftohet vetëm me SPAK, por duke ndërtuar modele ekonomike dhe institucionale me konkurrencë të ndershme. Shteti matet me drejtësinë që garanton dhe nivelin e jetesës së qytetarit.
Kërkohet një ripërtëritje morale e institucioneve, një politikë që vendos njeriun dhe dinjitetin në qendër, jo interesin e pakicave privilegjuara. Protesta kërkon përgjigje politike, jo vetëm policore: dialog kombëtar për reforma themelore, sistem zgjedhor konsensual, ndarje e partisë nga shteti dhe çlirimin e institucioneve nga instrumentalizimi politik. PS duhet të bëjë ndryshime brenda me zgjedhje të vërteta, meritë dhe hapje për gjeneratën e re. Thirrja mbetet: mos mbro punën me çdo kusht, rikthe besimin, vendose për ndryshim. Nënshkruar: Elisa.
