Nga Qarrishta e Librazhdit, blegtorë me tufat e tyre udhëtojnë drejt fshatrave bregdetarë për të kaluar dimrin, duke marrë toka me qira për strehim dhe kullotje. Në zonat pritëse, si në Vilëbashtovë të Rrogozhinës, shihen kopetë e bagëtive që kanë kaluar dimrin dhe tani po përgatiten për kthimin në vendlindje, duke treguar lëvizjen sezonale të këtij aktiviteti tradicional.
Sidoqoftë, duket një ndryshim i qartë në peizazhin rural: në rrugët e fshatrave janë më të rralla copëzat e mëdha të kafshëve. Kjo tkurrje e kopeve ndikohet nga një rrallim i blegtorëve dhe nga vendimet për të zbritur numrin e kafshëve. Shumë blegtorë të moshuar po zvogëlojnë tufat e tyre, përmendur si pasojë e vështirësive me të cilat përballen në ushtrimin e këtij zanati, ndërsa shumica e të rinjve që dikur mund të vazhdonin punën e familjes, kanë ikur nga zonat rurale.
Mes atyre që kanë mbetur, janë kryesisht familjet dhe individët për të cilët mbarimi i blegtorisë është i vështirë të lihet pas; ata vazhdojnë të mbajnë tufat sepse e konsiderojnë si trashëgimi që u është lënë nga të parët. Këta blegtorë të fundit përbëjnë një pjesë të vetme të atyre që vazhdojnë traditën, duke ruajtur lidhjen me aktivitetin që ka karakterizuar shumë komunitete rurale.
Ndërsa rritja e bagëtive vazhdon të prodhojë të ardhura që përshkruhen si të kënaqshme, ushtrimi i saj shoqërohet gjithashtu me mundime të mëdha. Ky raportim përmend balancën midis përfitimeve ekonomike dhe vështirësive praktike të punës së përditshme me kafshët dhe me mjedisin rural, duke ilustruar arsyet pse shumë prej blegtorëve po zvogëlojnë aktivitetin ose po largohen. Në këtë kontekst, ndryshimet demografike dhe ekonomike po formësojnë mënyrën se si praktikohet blegtoría në zonat e përmendura.
