Liderët me sllogane misionare shpesh bien pre e sindromës së vitit zero, duke pretenduar se me ta nis historia, dhe kur dështojnë përplasen me korrupsionin dhe shkeljen e parimeve, qoftë në regjime njëpartiake, qoftë në autokraci të fshehur si demokratike. Kjo rrugë e degradimit është paralajmëruar që në mendësinë e tyre para futjes në pushtet: fjala mund të manipulohet, por mendësia mbetet e dukshme për këdo që vëreh.
“Shqipëria e Re”, si pagëzim shpirtëror që lindi në protestat në bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, përfaqëson një masë të madhe njerëzish dhe ka potencialin të shmangë praktikat e vjetra të opozitarizmit irracional dhe shabllonist. Lufta kundër establishmentit Berisha-Rama është efektive kur tregon epërsi të qartë në vlera dhe sjellje; në protesta u pa ndryshimi përmes fjalimeve të të rinjve dhe të rejave, si dhe të moshave më të rritura, që u paraqitën si njerëz të mirëarsimuar, të lirë, etikë dhe argumentues, në kontrast me mitingashët e së kaluarës.
Protestuesit preokupohen me një mendësi të re kombëtare, europiane dhe demokratike: ata refuzojnë praktikat klienteliste dhe promovimet për fasadë, diferencohen nga modeli i të riut që hyn në politikë për të imituar të të njëjtit, dhe synojnë të ndërtojnë karrierë politike me angazhim dhe pasion, e jo si një aplikim pune të pastër. Si thotë Aristoteli sipas tekstit, të rinjtë veprojnë më shumë nga zemra se nga përllogaritjet.
“Shqipëria e re” lidhet ngushtë me anëtarësimin në BE: megjithëse kryeministri e përdor këtë si argument, mbi 90% e qytetarëve mbështesin integrimin. Anëtarësimi në BE shihet si zgjidhja më e qëndrueshme për kërkesat e protestës — nga mbrojtja e mjedisit e deri te lufta kundër pandëshkueshmërisë dhe reforma që garantojnë zgjedhje të lira — por këto nuk janë premtime brenda, por kushte për pranimin. Provimet finale janë zbatimi i ligjeve dhe standarteve: Shqipëria duhet të përballojë standardet zgjedhore, ndikimin e parave të pista, krimin dhe korrupsionin, pengesat për hetimin e korrupsionit në sferat e larta, problemet e sigurisë ushqimore dhe mjedisit, si dhe ndikimet oligarkike. Ndërhyrjet e jashtme mund të vonojnë integrimin, por prania e këtyre mangësive nuk e bën të pamundur. Në këtë kontekst, protesta duhet të mbetet vigjilente dhe në pararojë të ëndrrës së integrimit.
