Në shkollën 9-vjeçare të fshatit Seniçan, në krahinën e Dëshnicës në Këlcyrë, kanë mbetur vetëm tre fëmijë që ndjekin mësimin. Bëhet fjalë për dy vëllezër, Alesion dhe Eljanin, që janë në klasën e parë dhe të katërt, dhe një nxënës në klasën e nëntë. Për ta, rruga drejt shkollës është e gjatë dhe e vështirë: ata ecin çdo ditë për rreth 20 minuta në një segment rrugor prej 6 kilometrash, që sipas banorëve është dëmtuar prej vitesh dhe bëhet më i vështirë për t’u kaluar kur bie shi.
Edhe dy mësuesit e shkollës përshkojnë të njëjtën rrugë në këmbë për t’u paraqitur në mësim, dhe sipas tyre numri i vogël i nxënësve vë në pikëpyetje të ardhmen e institucionit arsimor. Gjendja e rrugës paraqet shqetësim më të gjerë për banorët e fshatit: të moshuarit e kanë të vështirë të lëvizin, dhe në rast emergjence shëndetësore distanca dhe kushtet e rrugës mund të krijojnë probleme serioze.
Seniçani paraqitet me shtëpi të mbyllura dhe pak banorë, një realitet që reflektohet edhe te numri i ulët i nxënësve në shkollë. Banorët shohin rregullimin e rrugës jo thjesht si një investim në infrastrukturë, por si një mundësi për të ndaluar boshatisjen e fshatit, për të ruajtur prezencën e fëmijëve dhe për të mbajtur gjallërinë e komunitetit. Sipas të dhënave të banorëve, disa vite më parë fshati kishte rreth 150 banorë, ndërsa sot numërohen 15 familje.
Për këtë arsye, problemi i rrugës shfaqet si një çështje jetike për përditshmërinë e banorëve, për qasjen në arsim dhe shëndetësi, dhe për ardhmërinë e vetë shkollës së vogël të Seniçanit.
