Italia e ka konsideruar prej kohësh Shqipërinë si “oborrin e saj” dhe si zgjatimin natyror në Adriatik, ndërsa për Turqinë e Erdoganit vendi paraqet projektimin neo-osman të një procesi pushtimi me rrënjë historike të thella. Autori kthen vëmendjen tek shekulli i 15-të, kur Gjergj Kastrioti Skënderbeu udhëhoqi një rezistencë dhjetëvjeçare që vonoi asimilimin e Shqipërisë; megjithatë, pas vdekjes së tij vendi ra nën sundimin osman për afërsisht katërqind vjet.
Edhe pas përfundimit të sundimit osman, Turqia vazhdoi të ushtrojë ndikim në Shqipëri përmes strategjive të buta, kryesisht fetare dhe ekonomike. Turqia mbetet një nga partnerët kryesorë ekonomikë të Shqipërisë dhe ka prezencë të rëndësishme në sektorë si kujdesi shëndetësor dhe telekomunikacioni. Tirana bleu dronët Bayraktar TB2 nga Turqia, dhe dhjetra specialistë shqiptarë, përfshirë pilotë dhe teknikë, trajnohen direkt nga instruktorë turq. Përmes eksportit të Islamit dhe ndërtimit të xhamive madhështore, si Xhamia Nemazgjasë në qendër të Tiranës, Ankaraja synon të paraqitet si një “bamirëse dashamirëse”.
Nga ana tjetër, për Italinë Shqipëria mbetet zgjatimi natyror i Adriatikut, veçanërisht që nga kriza e vitit 1990 dhe deri te nënshkrimi i protokollit për emigrantët me qeverinë Meloni, marrëveshje që kryeministri Rama e pranon se ka dhënë rezultate, edhe nëse ato janë të kufizuara. Në samitin e ardhshëm të NATO-s, Shqipëria do të ulet si një aleat besnik, por autori e paraqet vendin të kontestuar mes influencave perëndimore dhe lindore.
Sipas tekstit, përgjegjësia e Italisë do të jetë që t’i garantojë aleatit shqiptar një vizion strategjik që shkon përtej menaxhimit të flukseve të emigrantëve; në të kundërtën, njoftohet se Turqia e Erdoganit mund të përfitojë duke mbushur boshllëqet gjeopolitike dhe të identitetit që, sipas artikullit, Perëndimi i ka neglizhuar.
