Ndeshja Turqi-Itali paraqitet si një test thelbësor për Roberto Mancinin dhe kombëtaren e Të Kaltërve. Pritshmëritë ndaj eksperiencës së dytë të Mancinit në pankinën e katër herë kampioneve të botës janë goditur që në start: humbja në Olimpico ndaj Belgjikës, ku Italia pësoi dy gola, solli një valë kritike ndaj trajnerit dhe lojtarëve. Megjithatë, projekti konsiderohet vetëm në fillim dhe Mancinit i kërkohet kohë dhe besim nga të tjerët; përballja me Belgjikën vendosi totalisht ekipin me shpatulla pas murit, të paktën në aspektin e rrugëtimit në Nations League.
Në grupin e Italisë përveç Belgjikës dhe Turqisë është edhe Franca, fakt që shton kompleksitetin e konkurencës. Objektiv realistik për Të Kaltërit duket vendi i tretë në grup, me synimin për të shpëtuar nga playouti që përcakton rënien në Ligën B. Për pasojë, dështimi në ndeshjen hapëse detyron Italinë të synojë domosdoshmërisht 6 pikët nga dy përballjet ndaj Turqisë të drejtuar nga Vincenzo Montella; këto ndeshje përshkruhen si një lloj sfide playoff që mund të vendosë fatet e skuadrës në fazën grupeve.
Për të arritur rezultate pozitive në transfertë nuk do të jetë e lehtë, por ekzistojnë precedentë dhe statistikë që favorizojnë italianët. Historiku tregon se kombëtarja italiane ka fituar gjithnjë në transfertë ndaj Turqisë; ndeshja e fundit jashtë u luajt më 29 mars 2022 në Konya, një miqësore fituar 3-2 dhe në pankinë kishte qenë pikërisht Mancini. Në terma më të përgjithshëm, Italia ka qenë sfidë e vështirë për Turqinë: në 13 përballje deri tani Të Kaltërit nuk kanë pësuar humbje, me 9 fitore dhe 4 barazime, duke shënuar 24 gola dhe pësuar 7.
Megjithatë, përballja më e fundit midis dy skuadrave, e zhvilluar më 4 qershor 2024 në Bologna, përfundoi pa gola (0-0), një tregues se takimet mes tyre mund të jenë të ekuilibruara dhe të vështira për të prerë rezultatin në favor të njërës palë.