Samanda Toçka rrëfen në Grida Duma Podcast për një familje të shpërndarë nëpër botë dhe për vështirësitë ekonomike që përballon si përfaqësuese e një brezi të zhgënjyer që kërkon të ndërtojë të ardhmen në Shqipëri. Ajo përshkruan me emocione revoltën e të rinjve që protestojnë për më shumë mundësi dhe për një jetë më të mirë: “Ne nuk duam të djegim asgjë! Ne nuk na kanë dëgjuar!”, thotë Samanda mes lotësh, duke theksuar ndjenjën e mosdëgjimit të zërave të rinj.
Në moshën 22-vjeçare, ajo tregon vështirësitë e jetesës në Tiranë: nga një pagë prej 500 mijë lekësh të vjetra, 400 mijë shkojnë për qiranë. “Punoj shtatë ditë në javë! Nuk takoja dot familjen”, rrëfen, dhe ngre pyetjen se si mund të blejë një apartament një i ri me këto të ardhura. Problemet ekonomike shoqërohen me pasiguri për të ardhmen dhe kufizime në jetën personale, sipas saj.
Samanda flet gjithashtu për zhgënjimin që ka pasur pas përpjekjeve për të gjetur punë në administratë, ku, sipas deklarimeve të saj, njohjet personale shpesh duken më të vlefshme se diploma. Ajo citon edhe vështirësinë për të kuptuar dhe për t’u përfshirë në mekanizmat politike: “Jam 22 vjeç, nuk e di si formohet një qeveri! Asgjë nuk është e padukshme!”, duke përcjellë mesazhin e një brezi që kërkon të dëgjohet dhe të marrë përgjigje për problemet e përditshme.
Rrëfimi i Samandës përshkruan më shumë se një protestë: është një portret i ëndrrave të parealizuara, i lidhjes me familjen dhe i dëshirës për të mos u detyruar të largohesh nga vendi. Ajo përshkruan barrën ekonomike, oraret e punës dhe mungesën e perspektivës si arsye që shumë të rinj ndihen të detyruar të kërkojnë alternativa jashtë vendit. Rrëfimi pasqyron ndjenjat e një brezi që kërkon mundësi reale për të jetuar e punuar në Shqipëri.
