Stoli i Kombëtares Shqiptare të Futbollit është shndërruar nga një çështje prestigji në një biznes me shifra që shpesh kapërcejnë realitetin ekonomik të vendit. Gjatë dhjetëvjeçarit të fundit, strategjia financiare e Federatës Shqiptare të Futbollit ka pësuar luhatje të forta: nga periudhat e kursimit te periudhat e luksit ekstrem, deri te një rikthim në mesnate me emërimin e Rolando Maran.
Epoka e Gianni De Biasit shënoi fillimin e një standardi të ri financiar; ai nisi me një kontratë rreth 300,000 euro në vit, e cila u rrit me 15% pas kualifikimit në Europianin e 2016. Pas largimit të De Biasit, FSHF vendosi një tavan të ri për trajnerët: Christian Panucci dhe Edy Reja u paguan rreth 400,000 euro në vit, shifër që u bë normë për stolin kuqezi.
Kulmin e shpenzimeve e solli ardhja e Sylvinho-s, kur FSHF shpenzoi rreth 1,000,000 euro në vit për stafin teknik, duke përfshirë emra si Pablo Zabaleta dhe Doriva. Ky investim e konsideroi FSHF i domosdoshëm për të kaluar në një nivel tjetër dhe u shpërblye me një tjetër kualifikim në Kampionatin Europian, që solli të ardhura të mëdha për institucionin.
Me përfundimin e ciklit të kaluar dhe emërimin e Rolando Maran, FSHF ka vendosur të rikthehet te formula tradicionale. Stafi i ri nën drejtimin e Maran do të kushtojë rreth 400,000 euro në vit, një rënie e ndjeshme dhe përgjysmim i kostove në krahasim me periudhën e Sylvinho-s, dhe rikthen standardin financiar të epokave të Panucci-t dhe Reja-s.
Në terma të thjeshtë, buxheti vjetor prej 400,000 eurosh për stafin e Maran përkthehet në rreth 33,333 euro në muaj dhe afërsisht 1,095 euro në ditë. Krahasuar me realitetin shqiptar, ku paga mesatare bruto është rreth 85,000 lekë (rreth 850 euro në muaj), stafi teknik fiton në një ditë më shumë sesa një punonjës mesatar gjatë një muaji. Për të siguruar të ardhurat mujore të stafit të Maran, një qytetari mesatar do t’i duheshin më shumë se tre vjet pune të pandërprerë.
