Kryeministri Edi Rama, në fjalimin e tij në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së në New York, u ndal te ndikimi i Inteligjencës Artificiale dhe i platformave digjitale mbi shoqërinë dhe demokracinë. Ai solli shembullin e ashtuquajturit “Revolucioni Flamingo”, një narrativë të fabrikuar për një pushtim izraelit të bregdetit shqiptar, që sipas tij u personalizua dhe u shpërnda përmes zërave, faqeve dhe kanaleve të besuara nga qytetarët. Mesazhet e ndryshme synonin emocione të ndryshme — nga akuzat për tradhti kombëtare, te provokimet fetare dhe teoritë konspirative — por shërbenin të njëjtës gënjeshtër strategjike, duke prodhuar pasoja reale: protesta kundër një “armiku fantazmë”, frikë që u kthye në zemërim dhe më pas në mobilizim politik.
Rama theksoi se sfida e re për demokracitë nuk është thjesht censura, por “armatimi i fuqisë së shtrirjes”: nevoja për transparencë mbi origjinën, financimin dhe mënyrën e amplifikimit të përmbajtjeve në internet. Ai argumentoi se ndërhyrja në zgjedhje nuk kërkon më kontroll mbi median tradicionale, por mund të funksionojë në nivelin e çdo votuesi të vetëm, duke krijuar realitete të ndryshme për persona që jetojnë në të njëjtën rrugë dhe votojnë në të njëjtat zgjedhje. Kur ndodh kjo, humbet terreni i përbashkët për debat, dhe sovraniteti nuk gërryhet më vetëm në kufi, por edhe në “feed”-in tonë.
Sipas tij, liria e fjalës rrezikohet sot nga shtrirja — fuqia për ta vendosur një ide përpara miliona njerëzve — e cila mund të blihet, automatizohet dhe manipulohet nga platformat, korporatat, rrjetet kriminale dhe shtetet e huaja. Kur një gënjeshtër shumëzohet mjaftueshëm, e vërteta “varroset” pa nevojën e censurës: qytetari mbetet formalish i lirë të flasë, por flet në një stuhinë që nuk mund të rivalizohet lehtë. Përgjigjja ndaj amplifikimit industrial dhe të fshehtë duhet të jetë ekspozimi: kush krijoi mesazhin, kush e pagoi, a u shpërnda nga njerëz apo nga makina, pse u shënjestrua një qytetar, dhe nëse reagimi publik ishte autentik, i koordinuar apo i drejtuar nga aktorë të huaj.
