Regjisori Joni Shanaj ka kritikuar ashpër zhvillimin e kinematografisë shqiptare, duke akuzuar kufizimin e pluralitetit artistik dhe imponimin e një modeli të njëtrajtshëm. Në qëndrimin e tij ai argumenton se ndryshimet në Statutin e Qendrës Kombëtare të Kinematografisë (QKK) dhe politikat e ndjekura kanë zvogëluar hapësirën për autorët vendas, duke favorizuar kryesisht bashkëproduksionet ndërkombëtare. Kjo sipas tij ka sjellë vështirësi në financimin e projekteve shqiptare, vonesa në realizimin e filmave dhe një shkëputje graduale të autorëve nga publiku vendas, dhe paraqet rrezik për larmishmërinë krijuese dhe pavarësinë artistike.
Shanaj përmend konceptin e “universit pluralist”, të lidhur me idenë e William James për “unitet pa uniformitet”, dhe thotë se në Shqipëri kinematografia është detyruar të ecë në drejtim të kundërt: një model uniform, i ngurtë dhe i njëanshëm i imponuar nga zyrtarë kulturorë dhe udhëheqje të QKK-së. Sipas tij, problemi nuk është Ligji për Kinematografinë, i cili lejon zhvillimin e filmave dhe bashkëproduksioneve, por Statuti i QKK-së, i ndryshuar dhe aplikuar në mënyrë që imponon një metodë të vetme pune dhe ndarje pronësie mbi veprat e financuara nga fondet publike.
Ai denoncon se gjatë viteve, eksperimentet me filmat artistikë të metrazhit të gjatë u nënfinancuan, u shkelën pagat minimale dhe kushtet jetike për autorë dhe punonjës, dhe shumë projekte të aprovuara në periudhën 2014–2019 mbetën të papërfunduara, pa qartësi për pasojat mbi shëndetin profesional dhe social të autorëve. Ndryshimet e Statutit hapën rrugën për mbështetje të bashkëproduksioneve ku kompanitë shqiptare kontribuojnë shpesh vetëm 5% të buxhetit, me shuma rreth 55–70 milionë lekë të vjetra për përfshirje, duke favorizuar projekte me autorë jo shqiptarë.
Shanaj e quan këtë praktikë anti-ligjore, anti-industri dhe anti-biznes, për shkak të detyrimit të pjesëmarrjes në bashkëproduksione dhe ndarjes së pronësisë me kompani të jashtme. Ai thotë se kjo ka sjellë vonesa të tejskajshme në përfundimin e filmave, humbje të kontaktit mes autorëve dhe audiencës, dhe ka bërë që producentët vendas të përdorin fondin publik kryesisht për shërbime ndaj produksioneve ndërkombëtare, duke u hequr përgjegjësinë për përmbajtjen artistike. Shanaj shpreh nevojën për rishikim të politikave mbështetëse dhe shprehet i shpresëplotë se Kryeministri mund të mos jetë i informuar për situatën e krijuar.
