Kryeministri i drejton një letër protestuesit, duke mos e konsideruar si humbës por si njeri të vetmuar me bindjet e tij. Ai përmend arsyet që mund ta kenë shtyrë në protestë: shqetësime mjedisore si frika për shkatërrimin e natyrës dhe lagunën e Nartës, si dhe problemet personale e sociale—kushtet e punës, mospagimi i orëve shtesë, paga në të zezë, shqetësime shëndetësore dhe vështirësi me pronësinë e shtëpive dhe tokave që nuk legalizohen ose regjistrohen. Rama thotë se i ndjen dhe i mirëkupton këto hallle dhe është po ashtu i zemëruar me arrogancën e të pasurve dhe me zyrtarët që trajtojnë qytetarët me përbuzje.
Ai kritikon aktorët që, sipas tij, e përdorën protestën për përfitime: komentatorë televizivë që e idealizuan protestuesin ndërkohë që vetë fitonin nga opozita; influencerë dhe figura publike që u shfrytëzuan për të marrë vëmendje dhe kontrata reklamash; diaspora e sjellë në kryeqytet për interesa politike; partitë, algoritmet dhe profilet fallco që përhapnin lajme dhe video të manipuluara. Sipas letrës, këta aktorë dhe strukturat e interesuara u shfaqën për një natë, por u zhdukën, duke lënë protestuesin vetëm në bulevard.
Rama përshkruan algoritmin dhe rrjetet sociale si pa ndjenja, të orientuara vetëm nga ajo që prodhon kuriozitet dhe zemërim, dhe si përfitues të dehjes kolektive që e ngriti përkohësisht protestën. Ai pranon se edhe vetë është përballur me tradhti dhe njerëz që shfrytëzuan besimin e tij, por thekson se puna e tij vazhdon falë bashkëpunimit me shumë të tjerë.
Letra përmban ftesën që protestuesi të afrohet tek ai jo për të duartrokitur, të ndalë kritikën ose të votojë pa bindje, por për të mos lejuar që halli i tyre të përdoret kundër Shqipërisë dhe për të mos lejuar që hallet e vendit të përdoren për ta shfrytëzuar ata. Ai i bën thirrje të punojnë së bashku për të ndërtuar një Shqipëri më të ndritur, duke mos u manipuluar nga ata që do të kthehen për interesa të tyre. “Unë jam miku, jo armiku yt”, përfundon autori, i cili nënshkruan si Rama.
