Projekti, sipas fjalëve të tij, ishte ende në duart e një prej skuadrave më të mira, por përjetimi i njerëzve ishte se duhej anuluar; kështu u krijua një hendek mes fakteve dhe përjetimit publik. Në protestë pati ndërhyrje të huaja dhe lajme të rreme, elemente që kërkojnë ekspozim dhe analizë, por ato nuk shpjegonin themelin e hendekut. Thelbi i tij qëndronte te pritshmëritë e rritura të njerëzve dhe përplasja e tyre me përvojat e përditshme, çka çoi në derdhjen e durimit të tyre në bulevard.
Mbyllja e këtij hendeku nuk mund të bëhet duke u bërë sikur ai mbyllet vetvetiu, as me lëvizje të thjeshta njerëzore apo me bindjen se populli do të pajtohet sapo të shohë veprën; asnjëra prej këtyre nuk mjafton vetë për ta kapërcyer ndarjen. Për të kuptuar plotësisht hendekun, duhet fokus tek përjetimi i njerëzve: kur besimi se pritshmëritë do të realizohen bie, edhe fakti më i fortë mund të duket gënjeshtër, dhe edhe gënjeshtra më e madhe mund të perceptohet si e vërtetë.
Reja dixhitale e protestës shpërndau një sasi sinjalesh që depërtuan globalisht. Mbi Zvërnecin, sipas tij, rëndonte edhe hije nga emri më i polarizuar i politikës, ndërsa në qendër të projektit ishte përfshirja e dhëndrit dhe e bijës së tij; pa këtë lidhje, protesta, në rastin më të mirë, do të kishte mbetur një çështje shqiptare, por për shkak të saj u transformua në një legjendë globale. Kjo, thotë ai, është pasojë e kohës së kanaleve sociale ku lëvizin sot popullsitë dhe informacioni.
Ai thekson nevojën për ekspozim dhe analizë të elementeve si ndërhyrjet e huaja dhe lajmet e rreme, por thekson se këto nuk përbëjnë zemrën e problemit; zemra është hendeku i krijuar nga prishja e besimit dhe tensioni mes pritshmërive dhe përvojave të përditshme.
