Kërkesat kryesore të protestuesve janë dorëheqja e kryeministrit Edi Rama dhe shkuarja në zgjedhje me një qeveri teknike — kërkesa që PD-ja ka provuar pa sukses, por që këtë rradhë konsiderohen të mundshme për shkak të një konteksti të ri politik. Ky kontekst përbëhet nga një seri afera korrupsioni në mjediset e pushtetit të Ramës, disa në hetim e gjykim, që edhe pse nuk kanë prekur direkt kryeministrin, kanë dobësuar rrënjët duke shkëputur bashkëpunëtorët e tij. Si reagim lindën protestat popullore rinore, që nga fundi i majit, të cilat nxorën në bulevard masa të mëdha protestuesish pa parti dhe shpërfaqën papajtueshmërinë me establishmentin Rama–Berisha.
Përballja e qytetarëve pa parti me regjimin kërkon drejtim të kujdesshëm, sepse çdo hap i pamatur i sfiduesve favorizon të sfiduarin; kryeministri ka avantazhin e komoditetit dhe mund të përfitojë nga gabimet e protestës. Në këtë rrethana, Sali Berisha, si kreu i PD-së, mbështeti protestën duke i ftuar anëtarët e partisë të marrin pjesë si qytetarë, edhe pse disa nga protestuesit kërkonin burgosjen e tij. Autorin e redaksisë e konsideron qëndrimin e Berishës të drejtë dhe largpamës, pavarësisht retorikës “prokuroriale” që mbetet pjesë e traditës politike vendase dhe faktit që Berisha vetë është në proces gjyqësor dhe, për moshën, nuk do të shkojë në burg.
Dorëheqja eventuale e Ramës do t’i vinte si dhuratë Berishës, i cili do të kishte peshë në tryezën për qeveri teknike dhe zgjedhje të parakohshme, ku mund të ndikonte në skemën e konsensusit, ndërkohë që Rama do të preferonte një PD të zvogëluar mbi një organizëm të ri politik që lind nga protesta. Megjithatë, PD nuk ka alternativë më të mirë sesa ta mbështesë protestën, edhe me koston e jofunksionalitetit.
Berisha është në mes të dy zjarreve: protestat i japin zë kërkesave të PD-së, por ekziston frika se një lëvizje rinore mund të dëmtonte PD-në, siç ndodhi me opozitën në Serbi. Autori propozon dy zgjidhje për Berishën: të tërhiqet për të lejuar zgjedhjen e një lideri të ri që bashkon opozitën, ose të angazhohet menjëherë për kohezionin e gjithë spektrit opozitar rreth kërkesave kryesore të protestës, duke shtypur përkohësisht dallimet deri në zgjedhje. Një luftë e brendshme do t’u shërbente vetëm Ramës dhe shumicës.
