Pas kostumit të pushtetit që mban, Florinda Zegullaj është ndërtuar rreth përkujdesjes për dy fëmijët e saj: një djalë me çrregullime të spektrit të autizmit dhe një vajzë të vogël që përjeton thellë situatën familjare. Ajo rrëfen me lot se vajza ka marrë rolin e mentorës dhe mbështetjes kryesore për vëllain, ndërsa vetë përballet çdo ditë me episode të shumta dhe sfida praktike në rritjen e tij.
Djali u diagnostikua në moshën dy vjeçare dhe ka ndjekur terapi zhvillimi që prej asaj kohe. Aktualisht është në klasën e katërt dhe frekuenton shkollën; ka një mësuese të dedikuar dhe një program individual mësimor. Megjithatë, Florinda thekson se programet individuale nuk përputhen me standardet ndërkombëtare, çka krijon shqetësim për efektivitetin e trajtimit dhe përfshirjen e fëmijës në sistemin arsimor.
Një brengë e madhe e shoqëron: izolimi që përjetojnë shumë fëmijë me autizëm brenda mureve të shtëpisë dhe mungesa e shërbimeve të duhura. Florinda evidenton edhe mungesën e mundësive të punësimit për këta të rinj, çka shton pasigurinë rreth të ardhmes së tyre dhe shqetësimin se çfarë do të ndodhë kur prindërit të mos jenë më. Ajo përmend gjithmonë këtë frikë si një “ëndërr të trembur” që e ndjek përditë.
Florinda merr pjesë rregullisht në takime me temë çrregullimet e spektrit të autizmit, ku nënat vazhdojnë të kërkojnë mbështetje nga institucionet. Edhe pse vetë mban një post publik—është emëruar prefekte e qarkut të Korçës—ajo thotë se i lutet Zotit për mundësinë të bëjë sa më shumë për fëmijët dhe familjet që përballen me këtë barrë. Si prefekte, pretendon të ketë plane për mbështetjen e fëmijëve me çrregullime të spektrit, por saktëson se nuk do t’i bëjë publike derisa të jenë të prekshme.
