Socialisti Erion Braçe kujtoi më 28 maj masakrën zgjedhore të vitit 1996 dhe dhunën që, sipas tij, u ushtrua atë ditë ndaj opozitës dhe popullit. Në një postim të gjatë, i cili shënon edhe 30-vjetorin 1996–2026, Braçe përshkruan ngjarjet si “dhunë e egër e qeverisë” dhe e vendos atë krahas dhunës së 21 janarit 2011, duke thënë se përpara këtij momenti nuk kishte parë diçka të tillë. Ai pretendon se në 28 maj u vodhën zgjedhjet — “136 deputetë për vete, 10 për Partinë Socialiste, 0 për çdo parti tjetër, përfshi Fatmir Mediun dhe Abaz Ermenjin” — dhe se ishte urdhëruar që askush të mos dilte nga selia e PS dhe të mos shkelte në Sheshin Skënderbej.
Braçe rrëfen se dita nisi me rrethimin e selisë së partisë së madhe dhe se njerëzit, që kishin qëndruar brenda gjatë natës, frikësoheshin se nuk do të lejoheshin të dilnin në shesh. Sipas tij, turma e madhe mblidhesh, thyente rrethimin dhe përballë policisë dilte në Sheshin Skënderbej. Më pas, shkruan Braçe, ndodhi dhuna masive: njerëz u rrahën barbarisht, u shtrinë përtokë dhe u tërhoqën zvarrë prej flokësh; policia përdori “hunje” — jo shkopinj gome — dhe rrahjet u shtrinë në shumë pjesë të qytetit, nga veri në juglindje dhe nga perëndimi në lindje, përmend duke përfshirë emra vendesh dhe lagjesh si Treni, Zogu i Zi, 21 Dhjetori, Vasil Shanto, Qyteti Studenti dhe Pazari i Ri.
Ai thekson se uniformat hynin në dyqane dhe rrehën këdo, përfshirë gra, dhe se pa shumë fytyra të gjakosura atë ditë. Braçe flet për vuajtjen e atyre që u rrahën dhe për kohën që pasoi — qelia dhe vazhdimi i barbarisë për ditë dhe javë. Në postim ai shton se kohët kanë ndryshuar, por autorët e asaj barbarie janë ende atje; sipas tij, njëri prej urdhëruesve u rikthye në skenën publike si një “monument i dhunës” dhe nuk ka ndryshuar. Postimi përfundon me vlerësimin se Shqipëria ecën përpara, por ai që urdhëroi dhunën jo.
