Nuk janë të rralla rastet kur persona që kanë vuajtur dënimin për vepra të tilla si vjedhja kryejnë sërish të njëjtën vepër sapo dalin nga burgu. Psikologët e konsiderojnë këtë një fenomen të njohur, i cili vërehet më shpesh tek të rinjtë, dhe thonë se ndikojnë disa faktorë të ndryshëm. Për një pjesë të të dënuarve, burgu përbën një strehë të sigurt ku ushqimi dhe nevojat minimale janë të garantuara, duke i bërë të ndjejnë njëfarë stabiliteti gjatë qëndrimit aty.
Psikologia klinike Mirela Tafa shpjegon se gjatë vuajtjes së dënimit individët krijojnë lidhje me persona të tjerë brenda burgut, ndërsa kur dalin jashtë shpesh nuk gjejnë mbështetjen e familjes. “Krijojnë lidhje me persona gjatë vuajtjes së dënimit, ndërkohë që kur dalin jashtë nuk ka çfarë i pret, nuk gjejnë mbështetjen e familjes …. por ka nga ata që edhe kur dalin kthehen tek i njëjti grup shoqëror, i cili i nxit për këtë gjë”, thotë ajo, duke vënë në dukje se rikthimi në të njëjtin ambient shoqëror mund të shtyjë drejt riinvolvimit në vepra penale.
Nga ana tjetër, ekziston edhe një lloj llogaritjeje pragmatike mes ish-të dënuarve: megjithëse burgu ngjall frikë, disa prej tyre e shohin atë si një vend ku kanë pasur sigurime minimale dhe përpiqen të sigurojnë në mënyrë të lehtë para për të plotësuar kërkesat ekonomike sapo dalin. “Sigurojnë në mënyrë të lehtë para për të plotësuar ato që kërkojnë për aq sa janë jashtë”, shprehet Tafa, duke treguar se motivet ekonomike mund të jenë përshtypëse për rikthim në vepra të njëjta.
Po ashtu, shumë vjedhje kryhen nga të miturit, të cilët, sipas tekstit, nuk dënohen me burg dhe shpesh përdoren nga persona të rritur për të kryer këto akte. Ky element tregon një pjesë tjetër të kompleksitetit të dukurisë, ku përfshirja e të miturve dhe roli i të rriturve kontribuojnë në vazhdimësinë e veprave të përsëritura.
