Në javën e fundit të Serie A, numri i futbollistëve italianë, titullarë në skuadrat e tyre, ra nën 30%. Ky faktor kontribuoi në eliminimin e ekipit kombëtar italian nga Botërori i kësaj vere, duke shpalosur një krizë të thellë në futbollin italian. Kjo situatë është në përputhje me ndikimin e vendimit Bosman të vitit 1995, i cili ndalon limitimin e futbollistëve të huaj në ligat evropiane, duke lejuar kështu që vetëm futbollistët ekstrakomunitarë të kenë kufizime.
Serie A tani ka numrin më të lartë të lojtarëve të huaj mes kampionatet evropiane, por diferenca me të tjerat është minimale. Premier League dhe Ligue 1 kanë pothuajse të njëjtin nivel të futbollistëve të huaj, ndërsa Bundesliga ka pak më pak. La Liga është e njohur për prevalencën e talenteve vendase, me një raport të lartë prej 60% të lojtarëve spanjollë.
Pavarësisht se Spanja, Anglia, Franca dhe Gjermania arrijnë të kualifikohen për botërorë, Italia duket se ka një strategji të gabuar. Aty, talentët vendas përballen me një konkurrencë të ashpër nga lojtarët e huaj, e cila e bën të vështirë aktivizimin e tyre. Për shembull, një lojtar i ri si Vergara i Napolit ka shumë vështirësi për t’u inkuadruar në skuadër, ndërsa në Angli, sportistë të rinj si Doëman arrijnë të luajnë pjesërisht në ekipe me emra të njohur si Saka dhe Madueke.
Futbollistë të tjerë si Foden dhe Palmer, të rinj e të talentuar, kanë gjetur hapësira në skuadra të pasura me lojtarë të huaj, si Manchester City dhe Chelsea. Nëse Italia dëshiron të rikthejë fuqinë e saj në futboll, duhet të shqyrtojë mundësinë e vendosjes së një rregulli që do të sigurojë një numër minimal lojtarësh italianë në çdo skuadër. Kjo do të ishte një hap përpara për të rinovuar dhe inkurajuar talente të reja në futbollin italian.
