Edi Rama ka përbërë për vite me radhë protestat e opozitës me tallje dhe trajtim reagues, duke përdorur shpesh gaz lotësjellës dhe ujë me presion kundër demonstruesve, si pas djegies së mandateve në 2019 dhe në protestat me Berishën. Kështu, protestat e mëparshme u etiketuan si të vogla dhe të fragmentuara, ndërsa liderët e opozitës u përballën me masa shtrënguese nga qeveria.
Protestat e fundit në Tiranë, të nisura nga Zvërneci dhe quajtur “Protesta e Parfumit”, paraqiten ndryshe: në ndërprerje tërthore ato shfaqin një masivitet të panjohur të rinjsh dhe të reja nga të gjitha shtresat dhe kategoritë shoqërore. Ndër pjesëmarrësit përmenden të rinj që shqetësohen për mjedisin, anarkistë dhe neomarksistë, si dhe njerëz të pafuqishëm ndaj ndarjeve klasike mes të majtës e të djathtës. Artikulli thekson se shumica e tyre janë qytetarë të pakënaqur me ndarjet e politikës, papunësinë, pabarazinë e të ardhurave, rritjen e çmimeve, degradimin e hierarkive morale dhe mungesën e përfaqësimit real politik. Ka një perceptim se një elitë e afërt me pushtetin dhe biznesin jeton në oaza vaniteti, ndërsa vjedhjet dhe nepotizmi mburreshin hapur. Si rezultat, frustrimi ndaj skenës politike të pandryshuar për dekada ka arritur kulmin.
Autori vë në dukje se Rama duhet të kishte analizuar këtë karakter transversal të protestës dhe të ndryshonte qasjen ndaj saj, në vend që ta nënvlerësonte. Po ashtu përmenden mundësitë e përfshirjes së interesave të huaja dhe teori konspirative që lidhin aktorë si Sorosin ose përplasje ndërkombëtare me përmasa më të gjera. Artikulli sinjalizon rreziqe diplomatike dhe hetime të mundshme pas midterms në SHBA, që mund të përfshijnë figura të lidhura me administratën amerikane, si dhe reagime të segmenteve evropiane.
Në skenën e brendshme, Rama mbështetet te një masë qytetarësh që presin investime dhe te indiferentët, por i mungojnë më shumë aleatë politikë tradicionale dhe përballet me lodhjen nga pushteti, rrethuar nga zyrtarë të emëruar dhe bashkëpunëtorë me interesa të ndryshme. Ndërkohë, si paradoks, artikulli shtron edhe shpresën e tij të mundshme te Sali Berisha, duke lënë të hapur dilemën: “Po mirë iku, por kush vjen?”
