Shumica e grave që shohim të ekspozuara në video kanë turp — dhe ky turp është i kuptueshëm. Nuk burojnë nga diçka që kanë bërë, por nga fakti që janë zbuluar në hapësirën më të pambrojtur: privatësinë e tyre, trupin dhe intimitetin. Aty ku njeriu nuk është personazh, këngëtare, aktore apo “VIP”, por thjesht njeri, dhe kur besimi në atë hapësirë thyhet, pasojat janë poshtëruese dhe traumatike. Një njeri ndjen një forcë të madhe kur kupton se ajo që ka bërë në intimitetin e tij po shihet nga të tjerët, nga njerëz që nuk i njeh, që e komentojnë dhe e gjykojnë.
Por thelbi i çështjes nuk është te trupi, te mënyra se si duket, te me kë ishte, apo te çfarë bëri. Pyetjet vendimtare janë: Kush e regjistroi? Kush e ruajti? Kush e nxori? Kush e shpërndau? Kush e ktheu intimitetin e një njeriu në spektakël publik? Të kesh një jetë intime është zgjedhje jote; të lejosh dikë të hyjë aty është zgjedhje jote; por të zgjohesh dhe të gjesh privatësinë tënde në telefonat e mijëra njerëzve nuk është më zgjedhje jote.
Për këtë arsye, reagimi ynë duhet të drejtohet drejt atyre që e bënë ekspozimin të mundur, jo drejt asaj që u pa. Në vend që t’u thuhet njerëzve “Mos kini turp”, mund të pranojmë se kanë të drejtë të ndihen të turpëruara, të dhunuar në privatësinë e tyre dhe të zemëruara. Por më pas duhet të vendosim pyetjen: Pse duhet ta mbajë ajo turpin e asaj që i është bërë?
Videot mund të harrohen dhe emrat të zëvendësohen, por mënyra si reagojmë si shoqëri ndaj një personi kur privatësia e tij ekspozohet tregon shumë. A do ta gjykojmë atë që u pa, apo do të pyesim se kush e bëri të mundur që ta shihnim?
Përfundimisht, teksti sfidon reflektimin kolektiv: të kërkojmë përgjegjësit për publikimin dhe shpërndarjen e privatësisë, dhe të mos ngarkojmë viktimat me turpin e asaj që u ndodhi. P.S. Drejtuar atyre që panë dhe shpërndanë videot: a ju vjen ndopak turp?
