Kur Tirana është ende në gjumë, ka njerëz që punojnë pa u ndalur që qyteti të zgjohet i pastër për ditën e re. Zbardhur nga dielli, përshkruhet një nga zonat më të populluara jo larg qendrës, ku Fatmira, nënë e gjashtë fëmijëve, ka zgjedhur të angazhohet në pastrimin e rrugëve, një punë që nuk është e lehtë.
Pyetja në sfond është nëse mjafton vetëm puna e ekipeve të pastrimit për të mbajtur pastërtinë në një qytet me dinamikë dhe mbipopullim si Tirana. Fatmira tregon se punën e bën, por vazhdimisht përballet me sjellje të papërgjegjshme: “Unë e fshi, kur kthehem për gjysmë ore, e kanë mbushur. I hedhin nga ballkoni. Çfarë do t’u thoje këtyre njerëzve? – Mos i hidh plehrat, se ma nxive jetën”, thotë ajo. Ajo s’ankohen për lodhjen, por shqetësohet për fyerjet që marrë: “Nuk më lodh puna, por njerëzit na shajnë, na shajnë”.
Pastrimi i rrugëve dhe i hapësirave publike ndjek një grafik të caktuar: boshatisja e kazanëve bëhet që herët në mëngjes dhe vazhdon deri pas mesditës, ndërsa larja e rrugëve zhvillohet në cikle të përcaktuara. Eduart Isufaj, Inspektor i përgjithshëm i higjienës, sqaron ritmin e punës: “I lajnë një herë në mëngjes, një herë natën, pastaj vazhdohet me fshesaret deri në 2 të drekës”.
Së fundi, në bashki u ndërmorën lëvizje për të rritur frekuencën e pastrimit. Sipërmarrjet e fundit u nxitën edhe nga lajmet dhe një mbledhje urgjente e thirrur nga sekretari i përgjithshëm i rikthyer, Alban Dokushi. Si rezultat i kësaj mbledhjeje u vendos nisja e një aksioni për pastrimin e qytetit dhe përqendrimi i përpjekjeve te rrugët, lirimi i hapësirave publike dhe trajtimi i zonave të neglizhuara.
Teksti evidenton përpjekjen e punonjësve të pastrimit dhe vështirësitë që ata përballojnë, si dhe masat administrative për të rritur frekuencën e pastrimit në kryeqytet, pa dhënë vlerësime të jashtme apo analiza shtesë.
